Zweven in een subgevoel, ik kan er eigenlijk niet genoeg van krijgen
De laatste dagen heb ik me mee mogen laten voeren op golven van puur genieten. Met de wisselwerking tussen pijn en genot, de combinatie van me laten leiden en verleiden, de interactie tussen mij en mijn lieve Dom. Kortom....het was vertoeven in een wereld die zowel droom als werkelijkheid was.

Vreemd misschien om die tegenstelling op één lijn te plaatsen en toch ervaar ik het zo. Ik zou niet dagelijks zo kunnen leven, ik heb het nodig om 'ook' een 'normaal' leven te leven. Evengoed heb ik het nodig om dat andere leven te kunnen leven. Om die sub te zijn die geknield voor haar Dominant zit, die zich overgeeft. Misschien zelfs meer nog aan haar eigen verlangens en tegengestelde behoeftes dan aan hem. Nee dat sluit niet aan op het gangbare beeld van een sub, want die hoort toch haar Dominant te dienen? Volgzaam te zijn?
Ben ik dan niet volgzaam? Ben ik dan niet dienend?
Jawel alleen zonder mijn eigen ik te verliezen, op een andere manier wellicht. Een manier waar hij zich laat leiden door mijn behoeftes, die hij perfect leest, waar hij op in speelt (of niet grin), verlangens die hij laat uitgroeien naar intensere behoeftes. Overgave die hij laat bloeien waardoor ik voorbij sommige grenzen in mijzelf ga, en me daar goed bij voel.

Als ik terugkijk naar de afgelopen dagen dan waren dit dagen waarin we alle tijd en ruimte voor elkaar hadden, waar we ieder onze eigen gang konden gaan en konden samensmelten. Zeldzame dagen, want zo vaak zijn we niet in die gelegenheid, ons dagelijkse leven laat dat maar weinig toe.
Des te meer hebben we genoten dus. Van elkaar, van ons samensmelten, van het SamenZijn.

Vanavond vroeg mijn partner hoe het kwam dat ik zo weinig schrijf. Ik mis eerlijk gezegd al een hele tijd inspiratie om te schrijven. Ik heb hele periodes gehad waarin het negatieve teveel overheerste voor mijn gevoel, ik wilde niet alleen maar schrijven vanuit negatieve gevoelens. Ik wilde ook positieve momenten hier kunnen delen. Nu is er zo'n positief moment...en ik weet niet hoe het te omschrijven. Ik ga geen gedetailleerde verslagen hier plaatsen, daarvoor is het me te persoonlijk en te intiem wat we samen beleven. Bovendien ben ik van mening dat die details niet het gevoel weergeven, niets vertellen over de sfeer, het bijzondere ervan. En juist dat wil ik kunnen uitdragen.

Het was vertoeven op een plek waar dromen werkelijkheid worden en waar werkelijkheid een dromerig karakter krijgt. Een plek waar ik alles en niets kon zijn, waar ik me kon laten leiden door verlangens die ik zelden uitspreek. Waar mijn lichaam sprak en mijn hoofd stil was. Een heerlijke rust, die blijft sluimeren. Een verlangen dat ook wel sluimert, dat is voor mij altijd het nadeel van zo intens en intensief met bdsm bezig zijn, ik verlang naar meer, lijk onverzadigbaar te zijn. Maar eens komt daar toch weer dat moment dat het gewone leven zijn intrede doet, en blijven de herinneringen en de gevoelens achter. Kostbare schatten die ik met mij meedraag.

MisTique
5 januari 2006