't is al een langere tijd stil in me.
Weinig motivatie om aan mijn weblog te werken, schrijven kan ik me al helemaal niet toe zetten. Heel soms een beetje surfen, op zoek naar art. Gelukkig kan dat me nog altijd bekoren en vind ik daarin rust.

Mijn forum dat ineens opleeft, het geeft me gemengde gevoelens. Hoe kan ik nou lezen en reageren wanneer het zo enorm ver van me vandaan staat. Het lijkt alsof de onderdanige 'ik' afwezig is. Ik stort me op vrijwel alles dat ik op een dag tegenkom, verstop me soms letterlijk in bezig zijn, in werken, grijp elke afleiding aan want dan voel ik het gemis minder. Want gek genoeg mis ik 'haar'wel. Mijn subkant.

Afgelopen weekend was ze er eventjes, ik had de tijd genomen om te douchen, vantevoren al had ik me voorgenomen een avond weg te blijven bij de pc, een film uitgekozen en eigenlijk pakte ik zonder nadenken een groot kussen, legde deze op de vloer en ging daar zitten. Mijn hoofd op Sky zijn buik, de rust van zijn vingers die af en toe gedachteloos door mijn haren woelden. Een heel enkele keer eventjes die greep die iets verstrakte. Het deed niets met me, het kwam niet verder dan een vaag en verdrietig besef dat er niets met me gebeurde. Ondanks dat kon ik toch genieten van dat moment, van die rust die ik eventjes in me voelde. Van de sub in mij die zich heel eventjes liet zien.

Nu kan ik ook met een glimlach terugkijken, omdat ik weet dat ze zich wel verstopt maar niet is verdwenen.