Zichtbaar en niet zichtbaar
Een beetje plagend maak je een opmerking over de blauw/geel/groene plek op mijn billen, ik lach met je mee maar van binnen voel ik een niet te definieren pijn. Het is vreemd om zo'n dubbele herinnering te hebben bij het zien van een blauwe plek. Ik weet niet meer welk gevoel klopt en welk niet, welk bij dit past en welk niet.
Blauwe plekken, of ze nu zichtbaar zijn of niet, raken iets in me. Misschien is het dat wel wat me zo bezighoudt de laatste dagen.
Zoveel vragen, zoveel twijfels, zoveel onzekerheden ineens in mij.
Zo weinig antwoorden, praten, een wisselwerking, duidelijkheid. Het lijkt alsof alles dat in mij speelt onzichtbaar is voor je. Als ik al op een punt kom om te praten dan overheerst de 'groot-stoer-en-sterk'houding, of anders een andere variant, de 'het-raakt-mij-niet'.
Achter die maskers ligt een compleet andere wereld.
Ik weet niet meer of de vrouw die alles onderging, degene die geluidloos de pijn opving, waarvan de geel-groen gekleurde plekken op mijn billen de stille getuigen zijn, of die vrouw en ik wel één zijn. Sinds dat ene moment dat zij er was is ze weg, en ik voel me ergens boos. Want mij lukt het niet om hier mee om te gaan. Als ik terugdenk dan kan ik niet begrijpen dat ik dat was, als ik nu naar mijn eigen gevoel kijk dan is er één en al verwarring en ik ben niet eens in staat om het te tonen. Om het met je te delen. Ik zou het soms wel uit willen schreeuwen, zie je dan niet hoeveel verwarring er in me is. Maar ik praat met je op een afstandelijke manier, alsof het allemaal niet zo belangrijk is, alsof het maar om iets kleins gaat.
Het is niet iets kleins, het is iets onwezenlijks groot.
Iets dat ik niet goed kan plaatsen.
Dat ik niet kan accepteren.
Iets dat de maskers uit de kast heeft getrokken.
Dat me terugplaatst in oud gedrag van niet delen wat in me leeft.
Ik zie het gebeuren maar ik kan het niet veranderen.
Dromen van vroeger komen in alle hevigheid terug, het verleden eist zijn tol.
Ooit schreef ik: de lijn tussen mishandeling en bdsm is een hele fijne lijn, één die je soms met voeten treedt. Over mijn verleden en de mishandeling die ik heb meegemaakt praat en schrijf ik niet graag, het heeft jaren geduurd voor ik het kon uitspreken, voor ik het kon accepteren als een waar gebeurd iets. Ik gedroeg me als het typische slachtoffer...ergens hield ik de dader een hand boven zijn hoofd. Diezelfde dader die zichzelf het virtueel stalken heeft eigen gemaakt. Iets dat je vrijwel niet kunt bewijzen en nauwelijks merkt, behalve wanneer iemand besluit om een teken achter te laten dat alleen voor jou herkenbaar was. Dat was het dus, en het geeft me geen prettig gevoel te weten dat hij zich in 'mijn werelden' begeeft, dat hij ook hier meeleest. Aan de andere kant...als hij dan toch leest.....mag hij ook worden geconfronteerd met de dingen die ik zo zelden uitspreek, het verleden wat door hem zo gekleurd is, de wonden die door hem gemaakt zijn.
Verleden dus..de dingen die zo moeilijk te plaatsen zijn met mijn huidige beleving van bdsm.
Een simpele blauwe plek die voor velen waarschijnlijk met trots word bekeken, als herinnering van een bijzonder moment en intens delen. Het lukt mij niet er zo naar te kijken.
De herinnering vermengt zich met andere herinneringen en ineens is het één grote warboel van herinneringen, emoties, onverwerkte dingen, niet te accepteren zaken, oude mechanismes die in werking treden.
Maar ook een verlangen, verlangen naar stilte, naar loslaten, naar overgave. Die tegelijkertijd als complex wordt ervaren, en dus....niet uitgesproken. Niet getoond, afgeschermd.
MisTique
26 mei 2005