Een zachte bries neemt me mee, waait alle gedachten weg uit mijn hoofd. Ik voel tintelingen wanneer de warme wind zacht mijn huid streelt, ik voel iets opleven diep in mijn binnenste. Iets dat ik al dagen kwijt was. Een warme stroming komt tot leven in mij, positieve energie overspoelt al het andere.
Ineens is het eenzaam voelen minder heftig, kan ik me gemakkelijker neerleggen bij het missen van sommige dingen in mijn leven. Voel ik me milder gestemd naar mijn partner toe. Ervaar ik de pure kracht van mijzelf en wordt er een glimlach op mijn gezicht getoverd.
Vind ik weer inspiratie die me meevoert naar andere werelden, waar beelden en gevoelens samensmelten tot een geheel. Waar ik kan genieten wanneer beelden me raken en meevoeren, wanneer woorden wentelen in mijn binnenste, zoekend naar de juiste melodie.

Een mooi moment dit, vrijwel niet weer te geven in woorden, geen plaatje of foto kan dit weergeven zoals ik het voel. Vingers vliegen over het toetsenbord in een poging dit toch te willen delen, juist omdat het zo mooi is. Omdat het zo krachtig is, omdat het zo oprecht is, maar misschien nog wel vooral omdat het er zomaar was. Zonder moeite te hoeven doen, juist door me niet te verzetten tegen alles dat ik voelde, door me niet beter voor te doen dan ik me voelde, door niet te doen alsof wat ik voel er eigenlijk niet mag zijn. Maar door dat alles te omarmen, en stilzwijgend te laten zijn. Ben ik weer teruggebracht bij mijn zijn, voel ik het sprankelende van mijn zijn, naast de vermoeidheid van het strijden in datzelfde zijn.