Het omschrijven van het ervaren gaat mij nooit goed af, ik voel me het prettigst bij het omschrijven met een gedicht, met slechts een paar woorden of met het tonen van een kunstwerk of foto waarin wat ik voel en denk tot leven komt.

De laatste gedichten zijn voortgekomen uit twee momenten, twee momenten ieder bijzonder op hun eigen manier. Het gedicht Rust spreekt van de rust die ik voel wanneer ik me overgeef, niet overgeef aan Wanderer ómdat hij Dominant is, ook niet omdat hij míjn Dominant is. Ik geef me over aan wat in mij leeft, verlangens die een eigen dans dansen en inspelen op wat hen wordt aangereikt. Dat lijkt misschien de omgekeerde wereld, als je het benadert vanuit een Dom die stuurt en een sub die volgt. In deze dans is het iets anders dat stuurt, het is wat ik voel en uit en wat dat doet met Wanderer. Zijn reacties leiden tot de volgende pas, de dans kan niet zonder zijn reacties volledig gedanst worden. Dan zou het een solo dans zijn.

De Rust dus…ik zou niet eens meer weten of het echt met touw te maken had, ik herinner me het gevoel en details vervagen snel. Rust is verweven in meer dan het moment alleen, het klinkt door als we samen zijn, in de manier waarop we elkaar de ruimte gunnen op en in ons zelf te zijn. Ieder in ons eigen stukje en toch samen, vanuit die rust vinden we elkaar, zoeken elkaar op, ontstaat er een nieuwe, andere Rust. Rust waarin verlangen mag worden geuit, mag worden aangeraakt, gevoed en bespeeld. Naderhand kwamen de woorden van het gedicht bij me naar boven, ze hebben dagen rondgezworven voor ik de tijd rijp vond ze los te laten, te schrijven, te delen.

Het gedicht Bind me is niet eens voortgekomen uit een moment waarin er met touwtjes gespeeld werd ;-)

De woorden Bind me bleven hangen, ik kon ze koppelen aan een gevoel in me, de herkenning van de rust als ik weet dat er niets van me wordt verwacht. In een bondage wordt dat gevoel versterkt en dat geeft, nog meer, rust. Gebonden worden is voor mij een bevrijding, geen beperking. Het is niet het intomen van energie, alhoewel ik het ontzettend mooi vind hoe Morgaine dat omschrijft op haar weblog, het versterkt mijn energie. In een bondage voel ik hoe die energie stroomt, door me en door me heen. Ik voel de verbinding tussen mijn energie en die van Wanderer heel sterk wanneer ik niets anders kan dan me overgeven aan het touw. Het moment dat ik het touw op mijn huid voel is het een verademing, ik weet dat ik dan mag loslaten, ik ervaar het als een cocon waarin ik veilig ben, gekoesterd wordt. Waar mijn energie vrij mag komen, vrij mag stromen.

Een heel andere ervaring is gekoppeld aan het gedicht Onwerkelijk, voortgekomen uit een moment waarin er wederom geen bedachte paden bewandeld werden. Wanderer omschrijft het zo ontzettend treffend op zijn weblog, als ik het teruglees dan is het gevoel van dat moment direct terug. Ik voel de passie en hartstocht, de verwondering over wat er gebeurde. Geen aanrakingen nodig op de plaatsen waarvan je zou verwachten dat, door stimulatie, er een ontlading komt. Juist het aanraken op andere plaatsen gaf die ontlading, kleine en grote orgasmes, lichamelijk, emotioneel en geestelijk. Heftig en intense ontladingen maar ook ingetogen korte orgasmes. Niet alleen reageerde mijn lichaam op het aanraken, de palm van mijn hand die geraakt werd, een kus die mijn vingers beroerde.

Mijn lichaam reageerde ook op woordjes, lieve woordjes, uitingen van ontroering en liefde. Passie die gevoed werd door handen die direct waren in hun aanrakingen. Het onwerkelijke lag in het niet verwachte, zelfs wanneer er geen verwachtingen zijn kan wat er gebeurt je even omver werpen met de kracht waarmee ze binnenkomt. Mijn lichaam deed dat, zij reageerde in blind vertrouwen. Herkende ieder signaal dat werd uitgezonden, reageerde op iedere prikkel, reageerde zelfs op het onthouden van prikkels. Op het eind voelde ik me alsof alle zintuigen open stonden, een heel bijzonder gevoel.

Op zo’n moment ben ik echt weg van de wereld, ik herinner me het laatste ook niet meer. Ik herinner me de armen waarin ik mag bijkomen, de woordjes die gefluisterd worden, het kloppen van je hart dat ik voel wanneer ik met mijn hoofd op je schouder lig en met een glimlach in slaap val terwijl ik een nieuw verlangen alweer voel ontkiemen.