Een gewone avond, ik was laat door allerlei verplichte nummers. De hond verhaard enorm en ik had medelijden met het beestje in zijn immens dikke wintervacht met deze warmte. Dus vanmiddag al een half uur bezig geweest met borstelen, vanavond nog eens bijna een uur en daarna een lange wandeling gemaakt en heerlijk uitgewaaid.

Genieten van het genieten, eerder al toen ik met een kop koffie op de bank naar mijn favoriete tvserie lag te kijken. Later weer, tijdens de wandeling toen ik me ervan bewust was hoe weinig er nodig is om gelukkig te zijn. De omstandigheden werken niet allemaal mee, langdurig in de ziektewet gezeten, baan kwijtgeraakt, een lange herstelperiode nodig gehad van een fysieke terugval, problemen met een in en triest figuur die onder al zijn verantwoordelijkheden probeert uit te komen, financieen die alles behalve positief zijn. Niet bepaald de ingredienten voor geluk, en toch...ik voelde me gelukkig tijdens die wandeling. Ik genoot, ik was en ik genoot van het gevoel te zijn.
Dat zijn dat vooral zo sterk naar voren komt in mijn subkant wanneer wij samen zijn. Wanneer jij alles zo inricht dat ik me kan en wil overgeven, ik alles loslaat tot er niets meer is dan simpelweg zijn. Zo simpel, lijkt het als je die woorden neerzet, zo basic, zo bijzonder.

Bijzonder dat jij die veiligheid en geborgenheid neer kan zetten die maken dat ik alles los kan laten om me over te geven aan zowel jou als aan het zijn.

Een oude bekende belt, meer dan een jaar hebben wij elkaar niet gesproken. Ik zet mijzelf op afwezig op msn, wetend dat jij later online zult komen en ongetwijfeld een bericht achterlaat. Twee uur later sta ik op het punt om op te hangen wanneer ik jouw berichten lees. Je bent al vrij snel tot de conclusie gekomen dat ik er niet ben en gaat naar bed.
Ik voel teleurstelling maar begrijp het wel. Dan zie ik dat je meer getypt hebt, allerlei gezichtjes, niet de smileys...je mist me..concludeer ik zonder dat je dit uitspreekt. Ik laat je weten dat ik er wel ben, een warm gevoel neemt bezit van me.

Of ik een link naar jouw log heb geplaatst vraag je, ik onderdruk de neiging om te zeggen dat je m ook kan aanmelden bij de zoekmachines
De warmte verspreidt zich door mijn hele lichaam, ik vraag me af waarom. Doet dat nou zoveel met me, dat je eindelijk die stap zet om jouw weblog online te zetten. Misschien wel, misschien wil ik wel (te) graag dat jij deelt in een wereld die mijn thuis is. De wereld van woorden, websites, forums en weblogs. Het is meer, realiseer ik me al snel. Wat precies kan ik nog niet helemaal onder woorden brengen maar het is verbazingwekkend om te merken dat daar waar ik maandenlang inspiratie miste om te schrijven de afgelopen maanden ik deze laatste dagen volop inspiratie heb.
Steeds vaker ik me over de drempel weet te zetten om toch iets van mijn persoonlijke en intieme gedachten en gevoelens hier neer te zetten.

Ik word me bewuster van mijn zijn, van mijn persoontje, van mijn wensen en behoeftes en steeds vaker volg ik daarin mijn gevoel. Iets dat me een goed gevoel geeft, gelukkig en tevreden met de momenten die er zijn. Niet gefocused op wat er niet is.

Wat ik nu voel is een gevolg van het me veilig voelen bij jou. Niet alleen is dat een totaal nieuwe ervaring, ook te merken dat ik steeds meer een compleet geheel wordt met mijn gevoel is een nieuwe ervaring, maar zeker geen onprettige

MisTique
10 juni 2004