Het is vreemd om te ervaren. Niet eerder was er zoveel rust, balans, veiligheid en prettig ervaren in het beleven van mijn sub-zijn. Het mooie en pure erin wordt overschaduwd, soms kan ik de schaduw herkennen, soms ook niet. Het lijkt of ik er dichtbij ben maar wanneer ik denk het beeld te hebben gezien is het alweer veranderd.

Verandering is ook wat ik waarneem in mijzelf. Ik ben veranderd. In sommige opzichten ben ik duidelijker en directer geworden, ik laat eerder merken wat ik vind en wil, ik stel grenzen en laat niet toe dat er wordt gemanipuleerd, misleid, misbruikt om mij wel over die grens te laten gaan. Even voor de duidelijkheid, dit op gebieden buiten de bdsm, dit is niet een machtstrijd die tussen Wanderer en mij speelt. Beide hebben we de insteek om de ander tijd en ruimte te geven, we zien dagelijks de winst die dat oplevert. Winst in niet vragen maar in simpelweg wachten, de ander de ruimte geven op eigen tijd een stap te zetten. Winst in niet afwachten maar luisteren naar eigen gevoel wanneer die vind dat het tijd is een stapje verder te gaan.

Het lijkt bijna een idealistisch droombeeld, iets dat zich niet staande zou kunnen houden in de realiteit. Toch blijkt het voor ons te werken, is het realiteit en geen idealistisch droombeeld. De goede luisteraar heeft waarschijnlijk een ondertoon gehoord, of tussen de regels door gelezen. Er is inderdaad een soort maar, ik kan alleen die niet goed benaderen.

Ik kom er niet uit of het een vorm is in de zin van…. dit is te mooi. Of het een gevolg is van jarenlang moeten strijden voor zelfbehoud, voor geluk, voor rust, voor zoveel meer.
Nu is die rust er, nu hoef ik niet te strijden, nu is er iemand die om mij geeft zoals ik ben. Die me waardeert om wie ik ben, die me stimuleert en inspireert om mijn eigen weg te volgen in mijn individuele en spirituele groei. Wanneer we samen zijn dan word ik overspoeld door warmte en rust. Is er balans in zoveel stukjes en toch lijkt het of aan een andere kant iets uit balans is geraakt.

Lijkt het of ik geen balans kan vinden in de simpele dingen van samen zijn, alsof ik opnieuw in de mij zo bekende valkuilen stap. Dit keer zonder negatieve input, sterker nog ik krijg de ruimte die ik nodig heb. Dus die valkuil zou ik links moeten kunnen laten liggen, toch voelt het alsof ik opnieuw op de bodem van die valkuil sta.
Met het verstikkende gevoel dat het teveel is. Teveel moois, teveel warmte, teveel delen. Het lijkt het geven in mijzelf te laten dood slaan. Ik weet dat Wanderer dit niet beaamt, dat hij het geven ziet, in ieder klein gebaar. Het ligt bij mij.

Ik kan niet uit de voeten met wat ik vandaag heb gevoeld, een gevoel van….laat me met rust. Als er ruimte is deze niet weten te benutten, doelloos dwalend in mijn gevoel.
Gevoel dat dwaalt, niet wetend waar naar toe te gaan.
Onmacht om de deuren in mij die ik dicht voel gaan.
Verdriet om de deuren die zijn dicht gegaan.

Het is zo enorm tegenstrijdig, juist in al het mooie dit te ervaren.