Zou je je verloren kunnen voelen in een gevoel van vrij zijn? Het is één van de weinige gedachten die door mijn hoofd dwaalt, ik voel dingen die ik niet kan plaatsen. Ik voel tegenstrijdige emoties, het goede en fijne en een stuk verdriet. Dan ben ik geneigd om te gaan graven, want waarom voel ik verdriet, waar komt het vandaan, waar heeft het mee te maken. Moet ik me zorgen maken om dat gevoel.
Vragen waar ik geen antwoorden op vind. Ik probeer me op andere dingen te richten maar er komt niets uit mijn handen, ik werk op de automatische piloot en kom al snel tot de conclusie dat het zinloos is. Mijn hele wezen lijkt erom te vragen of ik alles om mij heen los wil laten en me in mijzelf wil keren. Dat gevoel is zo sterk dat ik communicatie uit de weg ga, als er gebeld word kan ik niet opnemen omdat het voelt als iets dat nu teveel energie vergt.

De tegenstelling in wat ik voel is bizar, ik voel een energie zo vreselijk puur dat ik haar licht bijna kan voelen. Het maakt dat ik me ontzettend kwetsbaar voel, alsof er douche van zilveren druppels op me neerdaalt en iedere druppel die me raakt voel ik en maakt een zacht tingelend geluid. Het geluid van meer druppels die vallen is bijna oorverdovend. Niet alleen hoor ik het, ik voel het. Alsof de buitenste lagen van mijn Zijn losgelaten hebben en ik echt even niet meer weet hoe ik mezelf een gevoel van geborgenheid en veiligheid kan geven. Terwijl ik hier aan het schrijven ben zijn emoties aangezweld, het verdriet werd even heel hevig en daarna was het alsof een golf het meenam en wegspoelde. Ik zie het liggen, het is nog niet weg. Ik denk dat ik me allang bewust ben dat het een stuk verdriet is dat ik een keer aan moet kijken, als ik dat uitspreek glimlach ik door mijn tranen heen. Breekt de zon even door in een wolkendek dat gemarkeerd wordt door een vreemde kleurenpracht. Grijs en talloze blauwtinten mengen zich met wit dat witter is dan wit, daartussen warme rode kleuren.

Schrijven is wat me nu even houvast geeft, ik probeer niet te sturen, ik laat gebeuren wat ik voel, het kwetsbare gevoel nog steeds aanwezig en ik realiseer me des te meer dat ik in mijzelf op onbekend terrein ben gekomen. Zonder bakens, zonder herkenningspunten, teruggaan is makkelijk, dat is bekend en veilig, maar wat ik nu voel is zo apart dat ik het niet loslaten wil.