Het slaat ineens toe, heel vreemd en enorm heftig en intens. Eerst als een duizeling, ik voel me licht in mijn hoofd worden, krijg de neiging me vast te willen houden alsof ik val. Maar ik zit, eerst op de bank, en kan niet vallen. Ik sta op, ook lopend hou ik hetzelfde vreemde gevoel. Alle gedachten zijn uit mijn hoofd verdwenen. Ik betrap mezelf er verschillende keren op dat ik gedachteloos en compleet van de wereld ergens naar kijk zonder het in me op te nemen. Ik voel een rust diep in me die ik niet kan thuisbrengen. Ik kan niet thuisbrengen waarom nu ineens ik me daar zo bewust van wordt.

De stilte in mij duurt niet lang, meestal niet, dan ineens voel ik sterke emoties. Ik huil zonder tranen.
Het wordt me plotseling duidelijk, een laatste stapje in het nemen van afstand van een relatie die me lang in de ban hield. Het horen van zijn stem maakte het besef los, ik heb hem echt losgelaten en kan met alle warmte en liefde in me terugkijken op het mooie dat hij me heeft gebracht. Ik kan weer genieten van onze vriendschap zonder de gemengde en tegenstrijdige gevoelens in me.

Een deurtje in mijn gevoel is weer een stukje verder opengezet. Ik moet weer even wennen aan de heftigheid en intensheid van alles dat ik nu ervaar. Ik surf een beetje gedachteloos, in een opwelling bezoek ik een site en lees het verhaal dat mij fluisterend toespreekt. Symbolisch of niet, het verhaal raakt me. Ik vraag mezelf niet meer af waarom, niet waarom het me raakt en ook niet waarom ik juist nu dit verhaal tegenkom. Ik drijf mee met de vanzelfsprekendheid van leven, van de dingen die leven me voorspiegelt.

Nog altijd licht in mijn hoofd, verbonden met voelen en met zijn. Het is weer even wennen, ik realiseer me op dit soort momenten vaak pas dat ik de dagen ervoor in een soort cocon vertoefd heb. Niet dat ik me daar schuldig over voel, het hoort nou eenmaal bij mij.

Ik ben me bewust van de warmte en liefde in mij, van alles dat ik wil geven, van mijn liefde voor jou. Zelfs het missen speelt op dit moment geen rol, de fysieke afstand tussen ons onbelangrijk. In mijn gevoel ben ik bij jou, ben jij bij mij. Delen wij, onuitgesproken gedachten en gevoelens, we bevinden ons op een niveau dat niet te verklaren valt. Ik vraag me af, of jij dit ook ervaart. Soms kan ik me enorm verbazen over de vanzelfsprekendheid waarmee ik aanneem wat mijn gevoel me verteld. Ik geef gehoor aan mijn behoefte, je stem te horen, even weg te drijven in, op en met alles. De dag is nog lang genoeg om weer terug te keren.

MisTique
24 juni 2004