Vrij zijn en vrij voelen, ik denk dat zij het meest dicht benaderen wat ik voel en heb ervaren. Een vrijheid in mijzelf om de gevoelens en emoties te volgen die er waren, op de verschillende momenten. Ik merk dat ik meer en meer van mezelf durf te laten zien, me goed voel bij plagen en uitdagen, wetend dat we er beide van genieten. Niet langer meer voel ik me geremd omdat het ‘misschien wel’ als ‘relgedrag’ wordt opgepakt. Want mijn uiten is geen rellen, het komt niet voort uit het zoeken naar bevestiging, ook niet uit onzekerheid. Het is geen uiting van frustratie of onvermogen het is reageren en zijn vanuit de kern in mij.

Het verrassende daarin is te ontdekken dat ik zelfs mijn subzijn op een compleet andere manier aan het beleven ben. Is de bdsm compleet anders? Nee dat niet, een zweep is nog steeds een zweep ;-) en pijn is nog steeds de bekende pijn waar de masochist in mij zo van  kan genieten. Het verrassende zit hem in het delen, in voelen dat het goed is, hoe ik ook reageer. En dan komt er dat vrij zijn. Ik glimlach wanneer ik word geplaagd en merk dat ik aan het thuiskomen ben, ik glimlach wanneer strelingen overgaan in lichte prikkelingen, ik verwelkom pijn met een lach. Niet een lach om uit te dagen maar een lach van herkenning, van overgave. Ik herken wat er in mij gebeurt (wat ergens ook weer raar is omdat dít ervaren juist nieuw en onbekend is), maar ik herken iets in mijzelf en voel me bevrijd, mijn lach is bevrijdend.

De interactie wordt daarmee alleen maar mooier, ik zie het in zijn ogen. De glans, de twinkeling, het prikkelt hem. Zet hem aan om door te gaan, verder te gaan. Verder dan hij durfde te gaan waarmee ook hij zichzelf weet te verrassen wanneer hij merkt dat het goed voelt en goed is. Het is ontstellend mooi om te zien dat de Dom in Wanderer zich steeds meer vrij gaat voelen. Vrij om dicht bij zichzelf te blijven, om ons beleven niet in te richten vanuit het invullen van mijn behoeftes, maar het beleven richting te geven vanuit zijn eigen behoeftes. Zonder het te sturen komen we beide steeds dichter bij onszelf, raken we meer en meer verweven met de dingen die we voorheen voelden als een ‘weten’ maar niet konden raken, niet konden aanraken, niet konden betrekken in het beleven en zelfs niet konden overbrengen op onze partners.

Dit is meer dan thuiskomen, ik was deels al thuis toen ik jaren geleden de sub in mij, met al haar behoeftes, accepteerde. Dit gaat voorbij thuiskomen, het is thuis zijn. Thuis inrichten met alles dat in mij leeft, een thuis dat gevormd wordt door wat wij samen delen. De interactie tussen ons, niet alleen binnen de setting van bdsm, ook daarbuiten. Het is een compleet delen op een manier die ik niet kan verwoorden. Juist dat complete delen zet deuren open voor de Dom en sub, maar het zijn niet alleen maar de Dom en sub die bdsm beleven. Ik merk dat het meer verweven wordt met andere facetten van mijn persoontje, ik zie datzelfde gebeuren bij Wanderer. En het meest verrassende….? Is dat we steeds vaker het gevoel hebben buiten de kaders te treden, onze manier van beleven sluit niet aan op de standaard kaders die je tegenkomt wanneer je leest over bdsm. Persoonlijk heb ik daarin altijd al weinig herkenning gevonden, om dan te mogen delen met iemand die dat net zo ervaart, maakt het ervaren grenzeloos. Grenzeloos in die zin dat er geen kadertjes en regeltjes aan te pas komen, geen verwachtingspatronen, geen fantasieën die uitgesproken worden. We laten ons leiden door wat gevoel ons influistert en wandelen zo van het ene bijzondere moment naar het andere.