Ik kan het niet echt uitstaan van mezelf, dat verlangen dat in mij sluimert, dat bijna als een frustratie door mijn lichaam, emotie, ziel en zijn sluipt. Wat is dat toch, ik begrijp het niet, het frustreert me, ik probeer me ertegen af te zetten, zonder succes natuurlijk. Alsof die stem zich niet het zwijgen op laat leggen, een bekende fluister in een ritme mij niet onbekend...vergeet mij niet, ik verlang naar..mij onderwerpen, aan Hem. Allemaal leuk en aardig, dat verlangen kan er zijn maar ons normaal dagelijks leven staat het niet. Geeft niet de ruimte ervoor. De nachten alleen in bed breng ik onrustig door, de koppen koffie waarmee je me 's morgens wakker maakt maken veel goed. Maar stellenen het verlangen niet tevreden, zij blijft fluisteren..en ik dan. Ik probeer me doof te houden voor haar stem, ik probeer haar te overreden met argumenten die doorslaggevend moeten zijn, die duidelijk moeten maken waarom het gewoonweg niet kan. Maar dit verlangen lijkt zich te profileren als een eigenwijs, opstandig, niet luisterend klein meisje dat alleen maar oog heeft voor haar eigen individuele verlangens.

Dit kan ik niet uitstaan van mijzelf, het gedrag niet, de reacties niet, ik probeer ze allemaal te maskeren, verdoezelen voordat ze jou bereiken. Ik weet wel, jij ziet en voelt veel en ik kan niet alles voor je weghouden maar ik wil het wel. Waarom? Omdat ik dit niet wil, ik kan niet omgaan met dat verlangen in mij, dat een eigen leven lijkt te gaan leiden, dat zich laat horen en zien op momenten dat het mij niet uitkomt. Het verward me, het voelt alsof ik de controle kwijtraak en dat is reden voor grotere onrust natuurlijk.

Een onrust waardoor ik me een aantal dagen laat leiden, tot ik tot de conclusie kom dat dit geen zin heeft, en ik besluit het er maar gewoon te laten zijn. Mijn verlangen naar onderdanigheid, de frustatie die erbij hoort wanneer er geen ruimte is voor haar. De wisselende stemmingen waarin ik mij bevind, ik laat het zo. Ik geef me er zelfs aan over. En dat brengt rust...eindelijk!