Het Verlangen
Een bijzonder duo verhaal geschreven samen met MrMcleod
Ik weet niet waarom. Misschien was je me, op een ander moment, of andere plaats, zelfs niet eens opgevallen. Je stond, tussen zoveel andere mensen, te wachten op het perron en ik kon mijn ogen niet van je afhouden. Je wiebelde alleen maar een beetje heen en weer. Het gewicht verplaatsend van het ene op het andere been, terwijl je af en toe naar de wijzers van die grote klok keek, die langzaam voorbij tikten. Naast je op de grond een grote leren zwarte tas, met verchroomde verbindingsstukjes. Ik vond dat die tas, op een of andere manier, niet bij je paste. Toen je mijn kant op keek staarde je , de blikken van de mensen om je heen mijdend, dwars door me heen. Je zag me niet, maar ik jou wel. Je had in een oor het dopje van je walk- of discman. Was je daarom zo introvert?
Ondanks de vele mensen om me heen was het alsof ik in een eigen wereld vertoefde. Ik keek wel maar zag niets, mijn blik was op het oneindige gericht terwijl ik luisterde naar de tekst die inging op de overgave van liefde.
De passie welk uit het lied sprak deed iets met me, ik liet me meevoeren op die golven van prettige gevoelens. Het was een heerlijke vlucht uit de gehaaste wereld die werkelijkheid heette.
Zodra de trein het station binnenreed veroverde ik een rustig plekje voor mezelf. Mijn walkman hield ik op, ideaal om me te behoeden tegen praatgrage oma’s met ellenlange verhalen over hun kleinkinderen en een dagje winkelen in de grote stad.
Er was een man tegenover me komen zitten, ik hield mijn blik op het oneindige gericht.
Jij keurde me geen blik waardig en staarde uit het raam, naar niets. Jouw ogen vielen me op, ogen die niet naar mij keken. Wat wilde ik graag dat die ogen mijn kant op keken. Ik kuchte een beetje en zocht iets in mijn jas wat er niet was, alleen maar om jouw aandacht te trekken, om contact te maken. Geen succes. Ik bestond niet voor jou en jij had je afgesloten van alles om je heen. Je had je verborgen in muziek die ik niet kon horen. Waarom besteedde ik zoveel aandacht aan jou? Ik herkende mezelf niet. Mijn verlangen contact met je te maken maakte me onzeker en dat voelde niet prettig aan. Zelfs via de weerspiegeling in de ruit ontweek je mijn ogen. Toch zaten we vlak bij elkaar, tegenover elkaar. Zoveel moeite om elkaar niet te ontmoeten.
Je had je benen over elkaar geslagen en wiebelde een beetje met je tenen in je open schoenen.
Traag rekte ik me uit, terwijl ik via het raam het landschap voorbij zag trekken.
Wat glooide het heerlijk onder dat dunne truitje van je. Met m’n ogen streelde ik je borsten en kon de zwaarte en stevigheid ervan bijna voelen. Toen besefte ik pas wie hier voor me zat. Waarom ik ernaar verlangde dichter bij je te zijn. Hier zat niet iemand, maar hier zat jij. En sensualiteit hing als een geur om je heen. Geen kunstmatige bedoelde sensualiteit, opgeroepen door kleding, lichaamsvormen, gebaren of make-up. Nee, je was sensualiteit. Je oogopslag, je ademen, de manier waarop je je hoofd hield, tot je wiebelende tenen toe, alles, maar dan ook alles, was sensueel.
En ik, ik had honger, honger naar jou. Mijn lichaam reageerde direct, mijn adem verdiepte zich, mijn lippen werden droog, ik transpireerde lichtjes en in mijn kruis begon het te knellen.
Steeds meer kreeg het liedje me in zijn ban, zonder dat ik er erg in had was ik mee gaan zingen.
Niet begrijpend keek ik de grinnikende man tegenover me aan.
Pas toen viel me op dat hij uitstraling had, wat het was wist ik niet, en eigenlijk was ik ook niet van plan om me erin te verdiepen maar toch...
Hij lachte naar me. Een warme innemende lach, ik keek naar zijn lippen en voelde hoe een warme gloed bezit van mijn lichaam nam.
“Wat kan je mooi zingen”, zei ik, terwijl ik verdronk in je ogen.
Je kleurde een beetje, keek even wat onzeker, maar toen lachte je terug. “Ik kan helemaal niet zingen”, reageerde je, terwijl je de dopjes van de disc-man verwijderde.
“Dat bedoelde ik eigenlijk ook”, zei ik.
Je keek me monsterend aan, maar ik kon zien dat het je beviel wat je zag.
Ik vroeg me af wat voor man je in bed was, of je iemand was die de touwtjes in handen nam of juist alles over je heen liet komen.
Terwijl ons gesprek voortduurde liet ik me meevoeren met mijn fantasie, beelden van passionele sex met deze mij onbekende man lieten me wegdromen waardoor ik niet in de gaten had dat ik het gesprek niet meer volgde.
“Zing jij mooier?” Vroeg je me.
“Alleen in de badkamer”
“Alleen in de badkamer?”
“Wil je dat ik voor je zing?”
Weet ik niet, misschien, wie weet”
“Ik kan echt heel mooi zingen”, loog ik, “maar niet in deze trein, geen goede akoestiek. “En ik zing beter met publiek”, blufte ik verder. “Even zoeken,” zei ik geheimzinnig. Na wat in m’n jas te hebben gegrabbeld, haalde ik met een triomfantelijk gebaar een leeg cassettebandje tevoorschijn. “Hier staat heel toevallig een opname van mij met m’n gitaar op”. Ik loog dat het gedrukt stond, maar ik herinnerde me opeens, dat iemand ooit had gezegd, dat in oorlog en liefde alles geoorloofd was.
Nu keek je echt verbaasd. “Jammer genoeg is dit een disc-man en geen walk-man”, vertelde je met een teleurgestelde ondertoon in je stem.
“Je wil me blijkbaar echt horen zingen hè?”
Het klonk als muziek in mijn oren, toen je zei: “Ja, heel graag”
Het was me al een paar keer opgevallen, dat je af en toe naar mijn mond keek, terwijl je zat te praten. En elke keer wanneer je dat deed werd jouw sensuele uitstraling sterker voelbaar.
Op momenten dat je me even niet aankeek, liet ik mijn ogen over die verleidelijke welvingen onder je truitje gaan. Toen je me daar op een gegeven moment op betrapte en ik je daarna recht aankeek, zag ik dat je je door mijn blik alles behalve bedreigd voelde. Je werd je blijkbaar meer en meer bewust van je eigen vrouwelijkheid en de invloed die jouw aanwezigheid op mij had, want ondanks ons onschuldig gesprek, zag ik dat jouw tepeltjes zich langzaam oprichtten. Af en toe kreeg je een wat introverte, dromerige, blik in je ogen en toen dat weer gebeurde confronteerde ik je met het feit dat ik door had dat je gedachten afdwaalden.
Ik keek je aan, zag verwondering in je ogen en hoorde je vragen:
”Waar dacht je aan”
Terwijl mijn gedachten me terugvoerden naar de beelden die ik even hiervoor zo levendig voor me had gezien voelde ik mijn wangen gloeien en ik realiseerde me te laat dat ik vreselijk bloosde.
“Niets bijzonders,”zei ik en toverde daarbij mijn allercharmantste glimlach tevoorschijn.
Zag ik het nu goed, of verbeeldde ik me dat ik in je ogen een donkere blik gezien had.
>> ga naar deel 2
© MrMcleod & MisTique
