Er is een tegenstelling in mijn gevoel die ik niet plaatsen kan. Daar waar het ene moment delen voorbij de diepte gaat bevind ik me later in een leegte die killer dan koud is.
Zolang emotie zich van mij weghoudt zoek ik rationeel naar woorden. Ze zijn er niet, het frustreert me dat ik zelfs niet bij het mooie kan komen. Ik kan beelden oproepen van het moment, ik zie de kracht van ons delen, ik proef de intensiteit, ik hoor de klanken van ons samenzijn maar ik ben compleet afgesloten van het voelen. De connectie tussen voelen en dat moment lijkt te zijn doorgesneden.

Wanneer we praten hoor ik je woorden, herinner me je warmte maar ik kan haar niet vasthouden, zij weet mij niet te koesteren zoals me anders weet te vangen in haar sterke vleugels.

Wanneer ik probeer woorden te vinden lacht een wit scherm me vierkant uit. Ik geef het op, laat het los. Omarm de stilte, als zij er toch is waarom zou ik me dan tegen haar verzetten. Ik omarm haar en koester haar, alsof zij het kleine meisje in mij is.
Zonder het me bewust te zijn raak ik de diepte, het heeft nog even tijd nodig voor zij haar weg naar de oppervlakte heeft gevonden. De stilte was als een stilte voor de storm. Ze ontnam me het zicht en ineens was ze daar. Ik kan haar nog niet benoemen, ik voel alleen haar kracht. Met een immense kracht slaat ze om zich heen, even voel ik me compleet verloren in die ongecontroleerde razernij maar dan weet ik…ze zal mij niet breken. Ze zal razen, haar storm zal weer gaan liggen.

Ze is mijn storm en ik ben haar. In haar razernij kan ze niet breken wat al was stukgemaakt en dat is waar zij raast. Op een vergeten veld vol geknakte dromen….