Veel gevoel, weinig woorden. De laatste dagen waren enorm intens, vol mooie en bijzondere momenten samen. Ik zie nog steeds groei en verandering, bij ons beide. Eerder schreef ik een bericht met als titel ‘Als de tijd rijp is’, dat lijkt een rode draad te zijn. Dingen gebeuren als de tijd er rijp voor is, niet wanneer we besluiten dat de tijd er rijp voor is want het wordt niet rationeel benaderd. Het ligt op een ander niveau, het is er ineens en dan voelen we beide het is goed. De maand juni scoorde daarin erg hoog ;-), van de vraag of ik Wanderer zijn collar zou willen dragen tot het beide dragen van een ring als symbool van onze verbintenis. In de tijd dat de ringen gegraveerd zouden worden vroeg Wanderer mij, welke datum laten we graveren? Er is geen vaste dag te koppelen, het was een maand vol onverwachte wendingen. Dus werd het ‘juni 2007’.

Al delen we zoveel samen, we zijn ieder een individu. Daarom hebben we ieder een ring die ons persoonlijk aansprak, en hebben we ieder een tekst erin laten graveren die aansluit op ons persoonlijk gevoel en zijn.

“Dansen in Zijn” is een tekst die voor mij alles omvat. In Wanderer zijn ring staat ‘Samenspel’, de nadruk ligt niet op spel maar op de wisselwerking. Alles dat wij beleven is een samenspel. Een samenspel tussen gevoelens, gedachten, verlangens. Tussen de verschillende facetten van ons persoontje, niet alleen tussen de D en de s.
Onze D’s is een samenspel en samensmelten tegelijk. De D’s is er, als ik terugkijk dan was deze er al vanaf het eerste moment dat we merkten meer te voelen dan alleen een bijzondere vriendschap. Ook daar zie ik het ‘als de tijd rijp is’ weer in terug. De D’s was er vanaf het begin, de uitvoering was nog maar minimaal. Beide nog zoveel te overwinnen in ons zelf, beide nog moeite met durven uitspreken van verlangens. In mij leefde ook nog eens de onzekerheid of als Dom en sub we wel een connectie zouden hebben. Met kleine stapjes werd de wisselwerking tussen Dom en sub steeds meer duidelijk. De D’s als lijntje tussen ons steviger. Gezocht hebben we niet, de dingen die zijn gekomen en de dingen die zijn gebeurd kwamen toen de tijd er rijp voor was.

Nu zie ik nieuwe dimensies zich aankondigen, een verdieping in de D’s. Geven en nemen dat nog altijd in balans is maar ook de D die durft te nemen. Dat klinkt misschien raar maar voor Wanderer lag daar een drempel. Zoals ik vertrouwd heb leren raken met de overgave in mijn sub zijn leerde hij vertrouwd te raken met de overgave in zijn Dominant zijn. Het is ontzettend mooi om te zien dat door het geven van ruimte, tijd en vertrouwen die facetten in zijn Dominantie vanzelf meer naar voren kwamen. Ook hier hebben we niet gezocht, was het geen doel maar kwam het op het moment dat het goed voelde. Dat we er beide aan toe waren.

Iets dat ik steeds vaker zie is dat tijd en ruimte in onze beleving en ontwikkeling van essentieel belang zijn. We praten, natuurlijk praten we, over onze gevoelens, gedachten en verlangens. Alleen zijn die gesprekken geen leidraad in de praktische uitvoer van onze behoeftes. Het weer durven dragen van een halsband voor mij kwam vanzelf, toen voelde het goed, hoefde ik geen drempels te overwinnen. Het durven nemen en zelfs “eisen” vanuit zijn Dominant zijn bij Wanderer kwam vanzelf, in ons delen paste het, was het juiste moment om ook dat te mogen ervaren.
Zo kan ik nog wel legio kleine en grotere dingen opnoemen waarvan we wisten dat we ze als een drempel of obstakel ervaren hebben, waar we bewust besloten hebben niet die grenzen op te zoeken. Waar we bewust kozen om te blijven in het moment zelf, in het moment van genieten, zonder te sturen, zonder te zoeken, zonder te verwachten (of dit nu van onszelf of van de ander was).

Het is die ruimte die we onszelf en de ander hebben kunnen geven die mogelijk maakte dat tijd de bepalende factor was. Wanneer ik terug kijk dan hebben we de afgelopen maanden ontzettend veel meegemaakt, zijn we enorm gegroeid. Zowel individueel als in onze relatie, zowel de niet bdsm relatie als de D’s al is het moeilijk daar een scheidingslijn te trekken.

Die groei was mogelijk omdat we beide in staat waren los te laten. We niet vasthielden aan gedachtes als ‘daar zou ik willen zijn of komen’ of ‘dat zou ik willen ervaren’, ook niet aan gedachtes als ‘daar ben ik nog niet aan toe’, of ‘zover durf ik me nog niet open te stellen’. We hebben onszelf het meest waardevol kado gegeven dat maar denkbaar is: ruimte.

Ruimte om te helen, ruimte om te verwerken. Ruimte om weer dichter bij de basis in onszelf te kunnen komen, ruimte om weer vertrouwen te vinden en voelen. In ons zelf, in de nieuwe situatie, in de ander. Ruimte om zonder verwachtingen en druk gevoel te mogen volgen. Ruimte om fouten te mogen maken. Ruimte om stil en teruggetrokken te mogen zijn. Ruimte om te mogen delen vanuit ons zelf, niet vanuit wat wordt verwacht.

Ruimte geven en tijd gunnen is een ver onderschat iets. Ik zie zo vaak om me heen dat er wordt gejaagd. Dat er dingen worden nagejaagd. Beleven en ervaren wordt gekoppeld aan wat men (denkt te) wil(len). Binnen relaties lijkt het soms alsof mensen niet in staat zijn de ander, maar meer nog zichzelf, ruimte en tijd te geven. Het lijkt alsof het geduld er niet is om te zien wat er gebeurd wanneer er wordt losgelaten, alsof er angst is om los te laten. Angst omdat er dan een lege ruimte is, alleen is die ruimte niet leeg. Die ruimte is vol met mogelijkheden en kansen, die pas naar voren komen en groeien wanneer ze gevoed worden met tijd en ruimte.