De titel voor dit log zat al vanaf gisteravond in mijn hoofd. Ik nam me voor om het te laten bezinken en dan zou ik vanzelf wel inspiratie krijgen om te schrijven. Net keek ik eventjes op Wanderer zijn log om daar met een glimlach een log te zien met de titel Is stilte goed?

Het blijft me verwonderen zoals dingen synchroom lopen in onze beleving, zoals ook onze weblogs en het schrijven daar. Natuurlijk is stilte goed, stilte is alleen wat minder leuk voor de trouwe bezoekers hier omdat er minder te lezen valt. Schrijven om het schrijven is iets dat voor mij niet werkt, ik heb inspiratie nodig om te kunnen schrijven, momenteel is de inspiratie vooral gericht op het vinden en plaatsen van kunst. Zowel op Secrets als op Erotic Visions, de rust die ik vind in het surfen naar mooie kunst en het benaderen van kunstenaars en fotografen sluit aan op de rust die ik in mijzelf voel.
Ondanks die rust is er ook een verwerkingsproces gaande, ik ben bezig met los te maken met lijntjes die onzichtbaar nog aan Sky vast zaten. Ik merk nu pas hoeveel meer impact de relatie met hem op mij als persoon heeft gehad, hoever ik bij mezelf vandaan geraakt ben. Hoe ik het geven als vanzelfsprekend ging ervaren en daarbij ook accepteerde dat er aan de andere kant weinig gegeven maar vooral genomen werd. Je kunt dat zondermeer plaatsen binnen een D's en toch is die manier niet waar ik gelukkig mee was. Het is erin geslopen, steeds vaker zette ik stukjes van mezelf opzij, mijn verlangens en behoeftes pasten niet meer binnen de relatie. Begrip vond ik niet en dus trok ik me maar wat verder terug in mijzelf. Nu merk ik dat ik weer moet leren omgaan met een partner die geeft, op een manier zoals ook ik kan geven. Vanuit mezelf, heel puur en zonder iets terug te verwachten. Ik voel me daarin soms ongelooflijk kwetsbaar, weet niet altijd om te gaan met het respect dat ik van Wanderer krijg, met de bewondering die hij uit, met de lieve woordjes, de tedere dingen die hij doet.

Het is net of ik weer moet leren daarmee om te gaan en dat maakt me ervan bewust hoe ver ik al weg was bij mezelf. Ook zie ik hoe diep de pijn is geslagen, ik kan wel voordoen alsof leven doorgaat en ik het wel eventjes op een rij zet en verwerk. In de praktijk werkt het anders. Ik heb nog wel eens momenten dat ik me terug trek in mijn schulp, het fijne nu? Ik mag daar gewoon zijn, hooguit zie ik even een paar ogen die me laten weten dat het goed is, of voel ik een arm die me zonder woorden vertelt dat ook hierin ik mijzelf mag zijn.

Dus is stilte momenteel tweeledig, er is stilte omdat het goed gaat. Omdat ik niet de behoefte voel om te schrijven over intieme en persoonlijke dingen die we meemaken maar ook is er stilte omdat ik bezig ben met verwerken en rust zoek in de dingen die ik doe. Zoals het zoeken naar kunst en dan ben ik weer rond. Binnenkort open ik een nieuwe gallery op Secrets met vintage art, uiteraard met bdsm als thema. En wie weet komt er ook wel weer inspiratie om te schrijven ...