De laatste tijd heb ik het gevoel alsof ik geleefd wordt, het lijkt wel of ik nergens tijd voor heb of kan maken. Althans niet de tijd die ik aan sommige dingen wil besteden, zoals dit weblog.
In mijn hoofd schrijf en plaats ik wat af, maar praktisch schiet het erbij in om ook daadwerkelijk dan daar iets mee te doen.
Het lijkt ook of er verschillende levens zich naast en door elkaar aan het afspelen ben, waarbij ook de verschillende werelden door elkaar lopen: De gewone dagelijkse dingen, moeder zijn, huishouden, werk. Tegelijkertijd (in mijn hoofd en dromen) de gedachten, beelden, gevoelens. Gedichten die ik in mijn hoofd schrijf maar die het beeldscherm nooit bereiken. Fantasieverhalen die ik wil uitwerken maar die verdwijnen in de donkere gaten van de nacht. Behoeftes die wel sluimeren maar geen echte uitweg kunnen vinden en als wolken geluidloos voorbij glijden.
Soms even is er een lichtpunt, zoals een tijdje geleden waar we de gelegenheid, sfeer en ruimte hadden om ons over te geven aan elkaar en de wederzijdse verlangens.

Heel even stond de stroomversnelling stil, was er alleen maar zijn en ervaren, het liet een intense indruk achter die me stil stemde.

Die stilte werd al snel weer overstemd door de storm van alledag, een nieuwe gelegenheid waar we onze gevoelens konden delen. Alleen dit keer liep het niet, er ging een knop in me om. Ik kon er niet van genieten, ik kon me niet overgeven. Mijn lichaam protesteerde, mijn geest zette zich af, mijn emoties schakelden uit. Naderhand was ik lange tijd boos. Ik vond (en vind) het oneerlijk, ik wilde zo graag, had er zo enorm behoefte aan en waarom nou gebeurde dit.

Een echte aanleiding was niet te vinden, praten naderhand hielp wel, de donkere wolken en boosheid die zich hadden samengepakt ebten weer weg maar er bleef een klein spoortje vertwijfeling achter die uitgroeide tot verbittering en cynisme. Iets waar ik heel goed in ben, zeker in woorden. Mijn vingers zijn onnoemelijk veel sneller dan mijn gedachten de vlijmscherpe zaken kunnen uiteenzetten. Bewust ben ik maar even uit de buurt van de pc gebleven.

Inmiddels is er nog steeds een storm, niet de storm van alledag, maar een storm van binnen die niet echt wil gaan liggen. Nog steeds wandel ik van wereld naar wereld, in elke wereld een andere sfeer. In mijn dromen wandel ik zo ook van plek naar plek, waar verleden en heden zich mengen wat tot hele rare situaties leidt. Nuchterheid fluistert me toe dat dit niets meer dan dromen zijn, maar dromen kunnen ook een impact achterlaten die je door de dag of dagen heen met je meesleept. Zo af en toe voelt het alsof ik overloop, onzichtbaar wordt er aan de rem getrokken.

Dit keer merk ik het fysiek, moeheid, enorm veel pijn, fysieke klachten die op de achtergrond waren verdwenen en weer terug zijn. De strijd met mezelf, ik sleep mezelf maar door, ik gun mezelf niet de tijd om stil te staan maar het verlangen naar stil kunnen, mogen misschien zelfs wel moeten blijven staan, dat verlangen wordt alleen maar groter.
Dus daar sta ik dan.....op één van de mooiste plekjes die ik voor mijzelf heb weten te creëren, mijn weblog. Waar ik kan genieten van de stilte, de pracht, de rust die het uitstraalt en het luisterend oor dat ze biedt

MisTique
11 januari 2005