Terug bij af
Een aantal maanden geleden gaf ik mijn halsband terug, een symbolisch gebaar waarmee ik duidelijk wilde maken dat er iets niet goed voelde. Er was teveel gemis. De sub in mij en haar behoeftes, ze voelde zich zo vaak onbegrepen. Het was een noodsprong, ik wist niet meer welke richting op te gaan.
De dagen erna waren vol van pijn, ook bij jou.
Ondanks dat bouwden we aan een nieuwe basis, vertrouwen had bij ons beide een flinke deuk opgelopen. Het feit dat ik de halsband had teruggegeven had jou finaal onderuit gehaald, je had het niet zien aankomen, je had het niet verwacht. Logisch dat dit jouw vertrouwen aantastte.
We vonden een weg terug, dacht ik. Als ik nu terugkijk dan weet ik het niet meer.
Er is daarna zoveel gebeurd, het was misschien wel een doodlopende straat, of we zijn zonder er erg in te hebben gehad dezelfde weg terug uit gelopen.
Nadat er een voorzichtige basis was gegroeid kwam de volgende klap, dit keer sloeg het mijn vertrouwen finaal weg. Opnieuw probeerde ik terug te komen, de basis in mijzelf terug te vinden, me weer open te stellen. Ondanks alle pijn, ondanks de wonden, het gekwetst zijn. Ik liet mezelf aan je zien, met de wonden, met mijn gemis aan vertrouwen. Maar ook met al mijn behoeftes waarin ik steeds eenzamer werd. De connectie tussen ons was weg, de D's zoals we die deelden was weg ook al probeerden we wanhopig deze terug te vinden, vast te houden.
Wel partners, wel geliefden, geen D's.
Ik kan niet omschrijven hoeveel pijn dat doet. Hoe moeilijk het is je partner te vertellen dat hoeveel hij ook zijn best doet, hij je niet geeft waar je behoefte aan hebt. Hoe moeilijk het is je telkens weer open te stellen, hopend dat dat ene moment bewijst dat je het verkeerd hebt gezien, verkeerd hebt aangevoeld. Ik heb gegeven, mijzelf gegeven maar ik vond mijzelf niet meer.
Naarmate dat besef groeide, groeide ook het besef wat er in mijzelf is kwijt geraakt, is stuk gegaan. De inspiratie is weg, het contact met mijn Zijn is weg. Ik kan niet meer strijden, ik kan niet meer geven, niet zoals ik wil. Wat ik geef wordt wel gezien maar wat ik wil geven en wat ik nodig heb om te geven wordt niet gezien. Hoe vertel je iemand zoiets zonder dat het zijn gevoel voor eigenwaarde aantast, zonder dat het een immense druk op je relatie zet. Natuurlijk beïnvloedt het de relatie, daar kun je niet omheen.
Hoe nu verder?
Ik weet het niet. Ik heb een besluit genomen, sommige noemen het dapper, anderen vinden dat ik als sub zo'n besluit nooit had mogen nemen. Dat het niet aan mij is dit besluit te nemen, dat ik me neer moet leggen bij wat mijn D geeft, en ook bij wat hij niet geeft. Maar waar leg je dan de grens?
Het voelt alsof ik die grens al meerdere keren verlegd heb, vanuit hoop, vanuit wanhoop, vanuit liefde, vanuit niet willen zien dat er geen andere weg meer is.
De D's is er niet meer, als ik eerlijk ben dan was deze er al langer niet meer. Dat heb ik niet willen zien, ik wilde zo graag geloven dat er nog een sprankje basis was om op te bouwen. Dat er nog iets van vertrouwen in mij overeind was blijven staan om op verder te bouwen. Dat alles dat ik zei en liet zien gehoord en gezien werd, dat ik een open boek voor hem was.
Dat was ik niet, niet voldoende.
En dan kan ik maar één ding...
Een streep eronder, duidelijkheid. Niet meer vechten, niet meer geven, geen valse hoop meer. Er is nu niets meer dan de basis van houden van. Zonder D's.
MisTique
24 juli 2005