Ik was kwaad, voor mijn doen al uitzonderlijk. Wat het nog meer bijzonder maakte was dat ik mijn boosheid uitte. Ik was niet een beetje boos,ik was enorm kwaad. Het donderde en lichtflitsen (lees vlijmscherpe opmerkingen)sneden door de lucht. Koel werden ze ontvangen, hetgeen me nog kwader maakte. Furieus was ik, mijn eigen felheid verraste me, ergens schrok ik er ook van. Zo'n intense boosheid had ik niet eerder in mezelf opgemerkt, of opgemerkt misschien wel maar geuit...nee dat nooit.
De boosheid hield lang aan, de scherpe woorden waren niet afgeketst.
Een ijzige stilte vulde de avond.

De nacht was stil, slecht slapen, de dag die volgde was er één van verbittering aan beide kanten. Mijn boosheid stond me nog altijd in de weg. Je stelde voor om het achter ons te laten, ik was nog niet zover. Zelfs dat kon ik eerlijk aangeven.

Later die dag, tegen de avond, verwarde het me wat er in mij gebeurde. De boosheid was dan wel wegge-ebt, en alles was uitgesproken, de rust wedergekeerd. Maar dat er zo'n sterke behoefte vanuit mijn subkant naar boven kwam zette alles in mij op zijn kop. Ik verstopte me ervoor, ik wilde weglopen. Ik wilde niet toegeven. Niet aan die gevoelens toegeven, niet voor mezelf toegeven dat die behoeftes er waren. Het botste gigantisch. Hoe kon ik nou zo kort na zoveel boosheid me openstellen vanuit mijn diepere innerlijk, hoe kon ik nou na alles wat er was gezegd, de ijzige stilte, de stille nacht, onrustige ochtend, hoe kon ik dat alles opzij zetten om mijn onderdanige kant te volgen. Om mijn hand in de jouwe te leggen, diezelfde persoon op wie ik zo ontzettend kwaad was, en te zeggen...domineer me, ik verlang ernaar. Wat ik voelde was zo sterk, zo intens, zo heftig.
Het conflict in mezelf zo vreselijk groot.

Ik begreep er niets van, waar kwam dit vandaan? Wat een tegenstrijd met mijn gevoelens eerder, met de boosheid, de gekwetstheid, de opstandigheid, de felheid. Zo intens kwaad als ik eerder was zo intens hartstochtelijk verlangde ik er nu naar me te kunnen overgeven aan die gevoelens in me.
Wat me nog het meest afschrok was dat ik ernaar verlangde vernederd te worden, wetend dat dit altijd gevolgd zou worden door liefde, aandacht, genegenheid. Ik kon het niet rijmen, ik kan het nog steeds niet rijmen.
Uiteindelijk kwam ik op een punt waarop ik aan kon geven wat ik voelde, ik zat op mijn knieën en smeekte je bijna om me te domineren. Om een antwoord op te geven op al die verwarrende gevoelens. Natuurlijk overrompelde het je, overdonderde het je. Het was ook zo'n enorme tegenstelling met de dag ervoor, met de boosheid, de afstand, de kilte.

Op het moment zelf begreep ik je reactie niet, teveel opgeslokt door mijn eigen gevoelens en behoeftes. Het was geen honger maar bijna een verslaving, ik zocht die rust, warmte, aandacht, liefde en ik zocht haar op een plaats waarvan ik wist dat ze er altijd was. Binnen die bdsm context, in die speciale band tussen ons. Waarom ik haar niet op een andere plek zocht weet ik niet.
Jij gaf haar vanuit een andere invalshoek, op dat moment was ik nog niet in staat dat te zien of te begrijpen. Je knuffelde me, nam me mee naar bed en we vielen in elkaars armen in slaap.
Toch bleef de volgende dag dat gevoel aan me knagen, er was en bleef een onrust in me. Er bleef die behoefte. Het leek of het onzichtbaar was voor jou, ik gaf het zelf uiteindelijk aan maar opnieuw leidde het niet naar waar mijn behoeftes naar uitgingen.

Ik verweet mezelf dat ik teveel opging in mijn eigen gevoelens en behoeftes, ik vond het niet eerlijk, vind het niet eerlijk maar toch..die gevoelens zijn er. De behoefte is er. Het worden steeds vaker onbeantwoordde verlangens, signalen die worden afgegeven worden niet opgepikt, of wel opgepikt maar niets mee gedaan. Het verward me meer en meer. En alsof dat allemaal nog niet onduidelijk genoeg is komen de behoeftes steeds sterker naar boven terwijl iets in me afremt en zich geremd voelt. Niet begrepen, niet gehoord voelt.

Het maakt me eenzaam, eenzaam in mijn beleving, eenzaam in mijn verlangens. Wat heb je aan die verlangens als je ze niet kunt delen, als ze niet worden beantwoordt. Woorden en motivaties kunnen veel zeggen en verklaren maar niet alles. Ze nemen niet het verlangen weg, ze geven niet waar behoefte aan is.
Liefde en respect maakt dat ik accepteer, weten dat jij net zo min als ik hiervoor hebt gekozen maakt dat ik zwijg, want wat voegt praten hierover toe. Het verandert niets. Het maakt alleen maar pijnlijk duidelijk wat er mist, voor mij.