Ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan maar nu al merk ik dat ik veel dingen mis. Er is weinig dat me inspireert, ik realiseer me hoeveel inspiratie ik haalde uit de bdsm kant in mijn leven. Maar ook hoeveel energie, hoe het zorgde voor balans, en rust. (in de goede periodes)

Het is alsof ik een stukje van mezelf kwijt ben, ik heb alleen nog de herinneringen. Alle scherpe randjes zijn verdwenen, wat overblijft is een dof gevoel. De reacties die ik lees geven me een warm gevoel maar dringen niet echt tot me door, alsof ik het mezelf niet meer toesta in contact te komen met dat stukje voelen in mezelf.

Met alles dat ik heb losgelaten, de impact en de gevolgen van mijn beslissing, ga ik me meer en meer realiseren wat voor onmogelijke situatie ik aan het creëren ben. Ik zit gevangen in niet kunnen geven, wel willen, maar niet kunnen. Ik voel me eenzaam in een stilte die ik zelf heb opgezocht door deuren te sluiten en zaken af te sluiten.

Hoe goed de relatie met mijn partner ook is, hierin kan hij me niet helpen. Hij is bezig met wat mijn beslissing met hem doet. Ironisch genoeg is hij het nu die bdsm mist, ik vraag me af of dat een mannen eigenschap is. Ontneem je iemand iets dan mist hij het, geef je iemand alles dan legt hij het naast zich neer. Stel je grenzen dan ligt daar de uitdaging ze te verleggen, laat je alle grenzen vervagen dan is er geen uitdaging meer, of wellicht wordt het speelveld dan beangstigend groot.

Leefde ik altijd vanuit mezelf, ben ik het nu kwijt. Zat bdsm dan zo verweven in mijn basis? Kennelijk wel...

Natuurlijk wist ik dat wel, ik heb me alleen vergist in hoe vreselijk moeilijk het is om daarmee om te gaan. Het is niet zozeer de fysieke kant die ik mis (maar dat gaat ongetwijfeld komen) het is vooral de emotionele kant die me parten speelt. Ik heb zo enorm veel behoefte aan een partner die die kant in mij aanvoelt, me daarin steunt, er voor me is. Zonder dat ik erom hoef te vragen, zonder dat ik hoef uit te leggen dat ik er behoefte aan heb, zonder te vertellen waar ik behoefte aan heb. Gewoon iemand die dat uit zichzelf doet, die het ziet en er iets mee doet. Dat gemis versterkt mijn gevoel van eenzaamheid.

En niets ten nadele van mijn partner, maar dat mis ik al zo vreselijk lang. Mijn beslissing heeft me daarin duidelijk gemaakt dat ik geen verwachtingen meer hoef te koesteren. Dat scherpt het gemis nog even extra aan.