In mijn forum loopt een leuke discussie over straf. Dat blijven leuke onderwerpen omdat een ieder ze bekijkt vanuit eigen individuele standpunt en situatie. Als forumeigenaar moet ik natuurlijk het forum gaande houden dus zo af en toe duik ik erin, stel hier en daar een vraag, graaf wat dieper door, deel mijn eigen ervaringen en al schrijvend bekroop me ineens het gevoel dat het maar goed is dat mijn lief Dominantje niet zovaak leest op dat forum.
Of wel en dat zit hij zeer waarschijnlijk met een grote grijns te kijken hoe zijn kleine meisje het zichzelf al schrijvend zo heerlijk moeilijk kan maken.

Maar goed..straf dus. Als masochist zijnde kan ik van bepaalde vormen van straf gewoon heerlijk genieten. Dan is het dus geen straf meer.
Als iets echt straf is daarentegen dan kruip ik ontzettend snel terug in mijn schulp. De sub in mij, het meisje in mij, ze hebben daar ontzettend veel moeite mee.

Er is ook iets dat me opstandig maakt wanneer het gaat om straf in de zin van mij corrigeren. Als dat is binnen een spelbeleving dan kan ik het nog wel accepteren. Dan is het redelijk zwart-wit: Er zijn afspraken gemaakt, hou ik me daar niet aan dan kan dat gevolgen hebben. De maatregelen die dan worden genomen dien ik te accepteren. Dat is het lot van sub zijn nou eenmaal. Vraag me alleen niet waarom ik als sub zijnde dan zo af en toe die onbeheersbare drang in me heb om bewust die regels te overtreden, of bewust me niet aan afspraken te houden. Ik geloof niet dat het een perverse behoefte in mijn subkant is, ik betwijfel ook of het een soort controle is om te kijken hoe alert mijn dominant op dat moment is. Wat het dan wel is weet ik niet.

Voorheen in vorige bdsm relaties wist ik nooit echt raad daarmee, ik probeerde die drang in me te negeren, niet te uiten, niets te laten merken. Dat doe ik niet meer, het fijne aan onze relatie is dat ik in alles mijzelf kan en mag zijn!

Maar dan die andere momenten..die momenten dat er straf volgt om iets en ik me echt terechtgewezen voel...zo klein en nietig dat ik spontaan hoop dat de grond onder mij zich opent en ik erin kan verdwijnen.

Ok, dat is duidelijk wel straf dus als het zulke emoties oproept.

Dus straf kun je beter koppelen aan de emotie die het oproept, maar ja..dan heb ik weer een probleem als het iets corrigerends betreft buiten de spelmomenten om. Want dat roept een enorme opstandigheid in me op. Dat ik sub ben...prima, dat ik onderdanig ben aan hem...ook goed. Maar zodra het teveel in mijn dagelijkse leventje wordt betrokken gaat er iets mis.

Dus je hebt straf en straf..gelukkig maar dat we beiden kunnen genieten van de straf die voor mij meer beloning is

MisTique
9 april 2004