Na wat ik eerder vanavond schreef ben ik gaan teruglezen op mijn weblog. Voor het eerst heb ik alles van nu tot bijna het eerste bericht dat ik schreef gelezen. Soms kan ik me feilloos het gevoel herinneren van het moment waarop ik schreef maar vaker lees ik het met een mengeling van verbazing en pijn. Als ik teruglees dan lijkt het of ik al zolang aan het strijden was, alsof al in het begin van de relatie er geen ruimte (meer) was voor mij en mijn behoeftes. Ik al in die eerste maanden eenzaam was. Waarschijnlijk ligt daar ook een kern van waarheid, die ik eerder nooit heb willen zien laat staan toegeven en ik nu niet meer omheen kan.

Ik heb me vastgehouden aan de goede momenten, ik heb gezocht naar een balans waarbij ik om kon gaan met het gemis dat ik voelde zonder een claim te leggen om wát ik miste. Zo teruglezend heb ik zowel moeten glimlachen als gehuild, het is een confrontatie waar ik niet omheen kan. Het maakt me bewust van dingen die ik eigenlijk al wel wist maar waar ik ook mijn ogen voor wist te sluiten. Nu heb ik bewust gekeken en gevoeld, de pijn, het verdriet, de mooie momenten, het geluk en mijn strijd, ik heb ze allemaal tot me door laten dringen. Ze sterken me in wat ik de laatste dagen voel, het terug vinden van mezelf, me realiseren hoeveel ik (weer) van mezelf kwijt geraakt ben. Deels omdat ik het zelf opzij zette, deels omdat het naar de achtergrond werd gedirrigeerd of andere dingen naar de voorgrond getrokken werden. Ik kan ernaar kijken zonder de scherpte van de pijn te voelen, die is gereduceerd tot een weten. Ik ben me er terdege van bewust dat er meer tijd voor nodig is om alles te verwerken en plaatsen, dit geeft wel moed.

Te zien hoe lang ik al aan het strijden was, hoe lang ik me al eenzaam voelde, maakt dat ik beter begrijp waarom ik nu kan loslaten om opnieuw me open te stellen. Er was al een proces gaande, er was al een deel in mij dat afstand genomen had. Eerlijk is eerlijk, er was al het nodige gebroken in het vertrouwen en de basis en dat was niet volledig hersteld. Nu hoef ik daar niet meer in te investeren, ik hoef niet te bouwen aan die basis. Ik kan terugvallen op de basis in mijzelf en me daarvanuit weer openstellen. ik kan vertrouwen omdat ik in eerste instantie alleen op mezelf hoef te vertrouwen, geen beloftes meer die niet worden nagekomen, geen mooie woorden die niet worden waargemaakt.

Dat alles heb ik los kunnen laten nu, de enige beloftes die worden gedaan zijn degene die ik mijzelf doe. De enige mensen die iets meer van mij zien zijn de mensen die ik daarin toelaat, en nee dat is niet in de zin van een volledige relatie, daarvoor zijn er nog teveel scherven. Maar langzaam begint er wel een nieuwe basis te groeien om weer te durven ervaren, te durven en willen delen, zelfs me te durven geven binnen die grenzen, die weer zijn aangescherpt, en met een stukje terughoudendheid. Iets waar ik mee kan leven, wat aansluit op de basis die er nu is en ik ga geen grotere stappen meer zetten dan ik aankan of zetten wil.