Soms lijkt ze een vergeten deel te zijn. Soms laat ze zichzelf zien. Soms durft ze meer van zichzelf te tonen. Steeds vaker toont ze haar pijn en gekwetst zijn.
Vaak voelt ze zich verdwaald in donkere gaten van tijd. Zich bewust dat dit een beschermingsmechanisme is blijft het met tijden moeilijk te accepteren. Wel herinneren maar niet volledig. De momenten dat ze zich liet zien, haar pijn kon uiten, zich veilig en vertrouwd voelde. En toch nog zo breekbaar dat bij het minste ze zich weer terugtrok om jaren daar te blijven en zich maar soms te laten zien.

Nu ze zich gesterkt voelt door alle andere delen in mij laat ze zich vaker zien, begint zij haar verhaal te vertellen, uit zij haar pijn en erkent haar gekwetst zijn. En soms slaan dingen zo hard in dat ze zich volledig onderuit geschopt voelt. Dringt het bewustzijn zich weer op en laat haar zien dat haar herinneringen niet volledig zijn maar gekleurd door donkere gaten. En dan begint het dwalen opnieuw, doolt en dwaalt ze en vangt stukjes beelden, gevoel, vergeten klanken.

In een poging de herinnering weer heel te maken.