Na een late chat duurde het toch nog even voor ik in slaap viel. Ondanks het feit dat ik meende enige afstand te hebben genomen van bepaalde onderwerpen waarover werd gechat bleek ik er meer mee bezig te blijven dan verwacht. Gevolg...wederom een kort nachtje en nu na 6 koppen koffie nog altijd niet wakker.

Tussen alle websites, startpagina's, mails en andere bezigheden door denk ik na over het gesprek. Denk ik na over de door mij genomen keuze ooit. Een eerste bdsm ervaring die totaal anders verliep dan de bedoeling was, die eindigde in verkrachting, manipulatie en chantage.

Waarom nooit aangifte gedaan. Logisch toch, ik voelde me enorm naief dat het mij overkomen was, ik voelde me gevangen in de omstandigheden in mijn leven van dat moment. Ik reageerde er ook op zoals ik in t verleden vaker op traumatische ervaringen gereageerd had. Gewoon verder gaan met je leven alsof er niets aan de hand is. De verwarring, verdriet, pijn en onmacht in jezelf negeren. Maar die laten zich niet zomaar opzij zetten, die sluimeren voort. Hebben invloed op je leven, op hoe je zaken ervaart. Dus vroeg of laat kom je op dat onomtkoombare punt van proberen dat te verwerken.

De gebeurtenis kun je verwerken, vergeten nooit. Ik heb het voor mezelf goed verwerkt, vind ik. Ook al ondervind ik nog wel eens de nasleep van toen. Het is een afgesloten hoofdstuk geworden, stap voor stap heb ik me door dat hele proces heen weten te werken. Vertrouwend op mijzelf, met hulp van anderen soms. De laatste stapjes heb ik nog altijd niet gezet, fysiek blijven er drempels. Ik stoor me er niet aan, ik weet dat het niet van invloed is op de relatie, ik weet dat ik alle ruimte en tijd krijg om in mijn tempo er misschien ooit weer aan te wennen, van te genieten. Het heeft te maken met vertrouwen, vertrouwen in mijn lichaam vooral. Niet gestuurd door angst en paniek die (hoe gek dat ook is gezien de situatie, gezien mijn volledige vertrouwen in mijn partner en mijn totale overgave aan hem), toch zo hevig de kop op kan steken. Me verlamd, me terugsleept naar de herinnering, of de herinnering levensecht tevoorschijn tovert. Relativeren kan ik het wel, maar niet in mijn emotionele kant, niet in mijn zijn. Daar zijn diepe sporen achtergelaten.

Niet dat het me enorm bezighoudt, maar af en toe dan duikt het naar boven. Na zo'n chat bv, waarbij ik me ook afvraag wat het voor mij zou toevoegen wanneer ik bepaalde stappen alsnog zou zetten. Ik weet het niet, ik had het al afgesloten en weet niet of ik het zie zitten om het opnieuw op te rakelen. Bovendien, na zoveel jaar aangifte doen, wat voor waarde heeft dat voor mij. Voor anderen misschien, wellicht om te voorkomen dat hij opnieuw slachtoffers maakt maar mijn vertrouwen in ons rechtsysteem is niet zo groot om ervan overtuigd te zijn dat een aangifte daarin verschil kan maken.

Misschien is het ook wel dat ik de zaken enigzins heb omgedraaid, ik heb het verwerken ervan als prioriteit gesteld. Mijn emotioneel en geestelijk welzijn boven een eventuele aangifte gesteld. Nu er rust gekomen is, het verwerkt is zou het misschien een goed moment zijn om alsnog die stap te zetten. Maar toch..ik weet het niet. Ik weet niet of ik de moed ervoor heb, ik blijf het gevoel houden dat ik niet serieus genomen zal worden, ik blijf twijfels houden over de toegevoegde waarde voor mijzelf. Maar ook houdt de impact ervan me bezig, als ik die stap zet wat gaat dat betekenen voor mijn gezin, voor mijn relatie. Waarom zou ik de rust die er nu is in onbalans gaan brengen. Ik kom er niet echt uit, mijn verstand zegt ..doen, ook al is het na zoveel jaar. Mijn gevoel zegt, laat het rusten. Gun jezelf rust.

MisTique
11 juni 2004