Slapeloosheid...het is weer zo'n nacht. Gevangen in onrust, verstoten door rust, geen reden, geen verklaring. Ik laat het maar zo. Weet inmiddels al dat hiertegen strijden geen zin heeft, vermoeidheid slaat vanzelf toe. Eigenlijk is die er al wel, sluimerend op de achtergrond maar iets weerhoudt me ervan om eraan toe te geven. Er zijn teveel spoken in mijn hoofd. Ik blijf maar draaien om dezelfde gedachtes, zelfs het in weze onbenullige waar ik eerder vanavond over schreef.

Ik wil weten waarom het me raakt, waarom ik het me aantrek want doorgaans ben ik zo niet. Ik raak ontstemd wanneer ik het gevoel heb dat de schoonheid, puurheid en het mooie in kunst, of het nou in woordvorm of beeld is, teniet gedaan wordt door onzorgvuldig ermee omgaan. Ik denk dat daar een deel van de kern ligt. Tegelijkertijd realiseer ik me hoe volstrekt zonde het is van mijn energie om me hiermee bezig te houden, wat maakt het nou uit waarom ik er moeite mee heb. Ik heb er moeite mee, ok dat is waar, dan moet ik dus zien het los te laten. Vanavond lukte dat deels door me bezig te houden met mijn log, ook gelijk wat voor Sky zijn log gedaan, verder een beetje doelloos surfen. Op zoek naar schoonheid, in beelden. Want daar haal ik rust uit. Dat is al heel lang zo. Als ik terugkijk naar mijn eerste pogingen om iets te bouwen dat op een site leek dan valt me op dat de lay out het belangrijkste was. Het moest sfeer hebben, het moest iets uitstralen, iets esthetisch, puurs. Ik heb altijd al een voorkeur gehad voor foto's waarop kwetsbaarheid van de vrouw zichtbaar is, tesamen met haar kracht. Ik heb weinig met expliciete plaatjes, door de jaren heen heb ik naast mijn eigen sites en clubs op internet ook beheerd voor anderen. Dan ga je met andere maten meten, liggen er andere doelstellingen maar het ging me slecht af. Mijn sites en weblogs zijn een verlengde geworden van mijzelf. Jaren geleden opende ik een club op hetnet, het gevoel en de sfeer van toen vond ik hier op weblog terug. Een verademing!

Het heeft me zelfs weten te inspireren om weer in de pen te klimmen, heel voorzichtig kom ik weer wat dichter bij mijn gedachtes, mijn diepere gevoelsleven. Ik heb weer een uitweg gevonden. Schrijven en werken aan mijn weblog geeft me een gevoel van vrijheid, ik ben me vaak niet eens bewust van het feit dat het door zoveel mensen wordt gelezen. Wanneer ik de statistieken bekijk dan weet mijn log behoorlijk wat mensen te boeien en soms vind ik het wel jammer dat er zo weinig respons is, aan de andere kant wordt dat ruimschoots goed gemaakt door de lieve reacties van een aantal trouwe bezoekers en dat geeft dan weer dat prettige en intieme sfeertje dat ik wel waarderen kan.

Met Sky heb ik nog eens gesproken over mijn drempel tot schrijven, over wat er allemaal veranderd is voor mij nu ik in een vaste relatie zit, een relatie met een extra diepgang door de D/s die we ook opbouwen. Ondanks alle ervaringen die ik door de jaren heen heb opgedaan in bdsm is wat ik nu met Sky beleef compleet nieuw, ik heb moeite soms met de onbekende paadjes die ik bewandel, ik ga nogal vaak op een steen zitten en weiger om door te lopen. Doet me denken aan mijn puberjaren waarin ik tijdens een bergwandeling tegen mijn ouders zei...lopen jullie maar door, je moet toch weer terug naar beneden straks en dan kom je langs mij, dan ga ik wel weer mee.

Zo voel ik me nu soms ook, met dat verschil dat Sky niet doorloopt en dat wil me nog wel eens verwarren. Terwijl ik toch ook niet van hem verwacht dat hij door zou lopen en mij achter zou laten, dat zou een rare gewaarwording worden Misschien verdwaal ik nu teveel in mijn beeldspraken..

De laatste dagen heb ik me afgevraagd of ik me nog wel bezig hou met mijn eigen behoeftes, of die wel duidelijk voor me zijn en ik kwam tot de conclusie dat ze dat niet zijn. Het is best veilig en prettig om me te laten leiden in de D/s door Sky, zolang we op een bekend terrein blijven, zolang we niet te dicht in de buurt van mijn grenzen komen. Ik heb het idee dat ik toch behoorlijk terug in mijn schulp gekropen ben door sommige dingen. Zaken waar ik maar moeilijk over schrijf, het roept een gevoel in me op van onervaren te zijn, onzeker en met een flinke faalangst. Het speelt ook mee dat het iets is waar in mijn ogen binnen de bdsm wereld nogal makkelijk en luchtig over wordt gedaan, ik begrijp soms niet waarom ik dat totaal niet zo ervaar.

Om met de deur in huis te vallen (6 alinea's als inleiding is wel genoeg toch ....

Er slaat in mij heel hard een deur dicht wanneer het gaat over het woordje Meester. Ik heb er jaren over gedaan om in een fantasie verhaal daar niet omheen te draaien, wanneer vriendinnen over hun Dominant spraken als mijn Meester en ze ook nog eens in alle zinnen naar hem verwezen met een hoofdletter dan krijg ik soms letterlijk buikpijn wanneer ik mezelf erop betrapte dat in een antwoord aan hen ik het niet over mijn lippen kreeg. Het ligt gevoelig, heel erg gevoelig en ik kom er niet achter waarom. Wanneer Sky erop aanstuurt dat ik hem zo aanspreek dan sla ik dicht, mijn keel wordt droog, ik raak in paniek, het is alsof er een muur optrekt, geluiden vervagen, ik krijg het warm, er is enorm veel onrust en ik wil maar 1 ding...weglopen van dat gevoel. Het verwarrende is dat in onze relatie ik het wel voel, de essentie van onze relatie, de betekenis, wat Sky voor mij betekent, op alle fronten maar ik heb het nu even specifiek over de bdsm. Laatst zei ik tegen hem 'Je bent het wel voor me, ik ben me daar ook bewust van, maar ik kan het niet uitspreken.'
Slechts 1 keer (die ik me kan herinneren, ik schijn het nog eens gezegd te hebben maar kan me daar dus niets meer van herinneren en dat is al voldoende voor mij om heel veel onrust naar boven te halen) lukte het me om het uit te spreken. Niet omdat hij het afdwong maar omdat ik aanvoelde dat hij het graag wilde horen, dat was de motivatie voor mij om te proberen dat stapje te zetten. Er kwamen heel heftige emoties in me los die ik snel weer heb weggestopt. Te moeilijk.

Ik heb ondertussen wel een vermoeden waarom het zo enorm beladen voor me is, ik heb de nodige trauma's meegemaakt en verwerkt en ik herken de verwerkingsprocessen en mijn eigen reacties in bepaalde dingen. Ik kan dingen uit het verleden zo enorm ver wegstoppen dat ik ze volledig geblokkeerd heb. Ze komen echter altijd wel een keer terug, of ik kom een keer op dat punt waarop ik geen andere keus heb dan me ervoor open te stellen, zien wat er speelde, waar de pijn en emoties vandaan komen. Maar makkelijk is het niet.

Dus het simpele woordje Meester is voor mij alles behalve simpel. Zo zijn er nog wel een aantal vergelijkbare dingen, binnen bdsm. Ik heb nog altijd behoefte aan het vasthouden aan controle. Ik kan me wel overgeven, binnen herkenbare kaders die voor mij vertrouwd zijn. Om het duidelijker te maken...in een fysiek spel heb ik er geen moeite mee, ik kan me volledig overgeven aan Sky en vertrouw blindelings op hem. Maar geestelijk hou ik een stukje afstand, en emotioneel is het heel erg wisselend. Overgave op alle drie die vlakken is aan mij niet besteed. Wat me onzeker maakt, wat 'vergeten'gesprekken en uitspraken naar boven haalt. Zoals dat je dan geen echte sub bent, of nooit een goede slavin zult zijn. Allemaal onzin, dat weet ik ook wel. Het is zoals je het zelf ervaart maar toch..

Diep van binnen wil ik dat Sky trots op me is, wil ik hem plezieren en behagen en daarin kom ik dus een barriere tegen. Ik kan hem niet alles geven, ik ben er nog niet aan toe. In plaats van dat die wetenschap maakt dat ik me terugtrek in mijn meer sterke kant voel ik me soms verdwaald. Ik heb niets aan die sterke kant, die schopt alleen maar tegen bdsm, die daagt hem uit, wil zich graag ergens tegen afzetten om te laten zien dat ze sterk is, dat ze niet van plan is toe te geven. Alleen dat leidt tot conflict met mijn gevoelskant. Het is alsof ik van een afstandje mezelf bekijk...ik zie een kwetsbaar jonge vrouw, weggekropen tegen de muur, haar knieen opgetrokken, armen over haar benen heen en ik zie een pittig ding dat flink heen en weer beent terwijl ze hardop tegen zichzelf praat maar ook tegen de jonge vrouw, die voorheen nog een meisje was maar toch wel is gegroeid in de loop der jaren. De jonge vrouw is verdrietig met de afstand, wanneer de sterke vrouw voorop staat kan zij zich minder uiten, wanneer het andersom het geval is botst dat vroeg of laat met de sterke vrouw. Ze hebben beide hun plek nodig, beide de rust nodig. Daarnaast heeft de een behoefte aan iemand die haar aan de hand neemt en haar soms leidt en stuurt, de ander zet zich daar juist enorm tegen af en stuurt het liefst zelf. Het is enorm moeilijk een balans te vinden tussen die verschillende behoeftes, een balans in die beide kanten en dan ook nog eens gehoor kunnen geven aan het steeds sterker groeiende gevoel dat ik Sky wil geven waar hij behoefte aan heeft. Niet vanuit een volgzaamheid, niet omdat dit 'bij het plaatje hoort'maar vanuit liefde, het is vanzelfsprekend. Ik las daar laatst iets over op het weblog van Raven (Rafels weblog) en daarin herken ik veel. Maar juist met die vanzelfsprekendheid kom ik nu in de knoop. Vanuit mijn liefde voor Sky wil ik geven, wil ik me ook overgeven, onvoorwaardelijk en ondanks dat alles loop ik tegen mezelf aan, botst er iets, kom ik geen stap vooruit. Voel ik me verloren soms, verdwaald, eenzaam, verdrietig. Voel ik een pijn van binnen die ik niet kan verklaren, val ik terug in oude patronen en gewoontes en trek me meer en meer terug in mijzelf. Met alles dat me bezighoudt, terwijl ik het soms uit zou willen schreeuwen en zeggen...zie je dit niet, hou me vast, doe iets, help me dan.