Het lijkt soms een zoektocht naar woorden, nog steeds verwonderd over de laatste tijd. Ik ben wel eens geneigd om te denken dat het té mooi is, maar dan realiseer ik me ook dat die gedachte een erfenis is uit de periode(s) die minder mooi waren.
Die mindere periodes hebben gemaakt dat ik nog steeds niet gewend ben aan mooie periodes, ik heb zelfs moeten leren om me open te stellen voor alles dat anders was dan ik gewend was. Dat vroeg om openstellen vanuit mijzelf, leren openstellen voor het feit dat het wél mogelijk is. Dat er mensen bestaan die je vertrouwen niet beschamen, die je niet misbruiken en gebruiken maar nog meer leren vertrouwen op mijzelf om dicht bij mezelf te blijven.
Om maskers en muren los te laten, om te zijn vanuit de basis in mijzelf. Iets dat ik door ben gaan trekken naar het ervaren van bdsm. Alhoewel juist daar ik de muren nog lang nodig gehad heb, evengoed waren ze soms ook een belemmering en ik weet dat niet alle muurtjes weg zijn.
Het is een nieuw en onbekend pad om te beleven zoals ik de laatste tijd doe, dicht bij mezelf, geen consessies doen, niet voorbij mijzelf gaan omwille van. Juist dat is iets dat binnen bdsm gemakkelijk gebeurt, waar ik wel eens op gewezen ben. Het nut van mijn eigen twijfels en onzekerheden loslaten, vertrouwen op de inzichten van de ander. Het heeft zelden goed gevoeld, niet op de manier althans waarop het in de praktijk werd gebracht.

Nu benader ik het vanaf een andere kant, ik ga niet voorbij mijzelf ik blijf bij mijzelf. Ik stop wanneer het verder gaat en, dus, ik verder van mezelf kom te staan. Het gekke is dat juist nu ik verder ga dan ik voor mogelijk hield, grenzen die er waren zijn minder grote obstakels dan ze in het verleden waren. Wanneer ik aangeef dat iets is een grens is wordt deze niet aangegrepen om bij een eerstvolgende gelegenheid te benaderen. De grens wordt gewoon gelaten voor wat hij is, met de mededeling dat ik het zal zijn die aangeeft wanneer ik eraan toe ben die grens te benaderen. Nu is die benadering op zich niet nieuw of onbekend, het grote verschil is dat het gezegd wordt en ook wordt waargemaakt. Niet dat het woorden zijn om mijn ongerustheid min of meer te sussen om dan alsnog richting die grens te gaan wanneer mijn wandeling die kant niet op gaat.

Het voelt heerlijk om te ervaren dat de grenzen er wel zijn maar als een soort onzichtbare aanwezigheid ergens aan de horizon, soms voert mijn reis me dichter bij die horizon en raak ik een grens aan. Ook dan voelt het goed, want het is mijn reis.
Is het dan niet een reis van ons samen? Ja...ook.
We reizen zowel apart als samen, we ontdekken in onszelf, we ontwikkelen los van elkaar en we delen. We delen en we reizen samen, maar zonder iets in onszelf te verliezen. Zonder de basis in ons zelf uit het oog te verliezen. Zonder iets in die basis op te geven of los te laten, geven en nemen in de meest pure zin van het woord.
Ons delen is geven en nemen en het maakt niet uit wie er geeft, wie er neemt, wie er ontvangt, wie er overgeeft. Het staat ook los van de, in mijn ogen vaak stereotiepe, invulling van bdsm. Er is geen strakke verdeling, ja ik ben sub en ja hij is Dominant.
Evengoed kan hij zich overgeven, of neem ik. Ondergaan is niet slechts voorbehouden aan de onderdanige, we ondergaan samen. Het is een reis die we beide maken, waarbij de invulling uit ons zelf komt. We laten ons sturen door impulsen, door gevoelens. We weten elkaar over en weer te prikkelen en dan vanzelf is er die wisselwerking tussen Dom en sub.