Ondanks dat het middag is, de dag al een heel eind richting avond gaat heb ik nog altijd het gevoel dat het ochtend is, ik voel me nog steeds loom, slaaptekort, denkend over rare dromen die meestal een gevolg zijn van slecht slapen.

Of was het ons gesprekje gisteravond...dat over van alles en nog wat ging met daartussendoor wat kleine prikjes. Ik praat en praat (ok ik typ en typ) om op die manier niet zo stil te hoeven staan bij het alleen zijn. Onze 'leefritmes' hebben weinig raakvlakken momenteel. Als ik s morgens actief ben lig jij nog te slapen, als ik s avonds tijd en rust heb werk jij, als we dan eindelijk elkaar even spreken vliegt de tijd voorbij en voor ik het weet is het alweer bedtijd..ruimschoots geweest ook.

Al dagen ben ik in mijn hoofd bezig een verhaal te schrijven over een spel dat we laatst speelden. Zo makkelijk als ik altijd schrijf zo hoog is de drempel als het om dit soort persoonlijk en intieme zaken gaat. Ik wil de sfeer omschrijven, het moment, ik wil wat in mijn binnenste tot leven komt overbrengen op het scherm. Tegelijkertijd voelt dat alsof er een publiek meekijkt met een zeer intieme aangelegenheid en daar voel ik me dan weer niet prettig bij. Dus het verhaal leeft nog even verder in mijn hoofd, niet erg..er is geen haast bij. Het heeft ook wel iets, terugdenken aan een bijzondere ervaring, de beelden aan je voorbij laten gaan en dit omzetten in woorden die de beelden weer tot leven weten te brengen.

Dan vraag jij ineens of het verhaal al af is, als ik zeg dat ik nog niet de juiste sfeer heb kunnen vinden vraag je of ik er al aan begonnen ben, je wil het verhaal graag op je weblog plaatsen. Er ontstaat een vreemd, onbekend warm gevoel van binnen. Een verhaal op jouw log is een grote stap, totaal anders dan al die schrijfsels op mijn eigen site en log. Het is een bevestiging, veel meer dan dat. Het is zoveel dat het eigenlijk gewoon even teveel is. Wanneer jij allang naar bed bent sluipen gedachten nog altijd op hun tenen door mijn hoofd. Ik doe of ik ze niet hoor maar ik weet dat ze er zijn.

Ik richt me even op iets totaal anders in een poging het van me af te schudden. De pc zet ik uit, ik haal de hond nog even aan, kijk met een glimlach naar de cam die ik welgeteld een paar minuten aan heb laten staan. Een enorme overwinning al stelt het voor velen waarschijnlijk niets voor maar ik heb een raar soortig cameravrees, ik vind het dus helemaal niets dat dat ding op mij gericht staat. Maar toch, voor jou, wil ik er overheen stappen. Ik neem me voor een andere keer de cam aan te laten staan. Met een tevreden glimlach doe ik alle lampen uit, boven is het warm, veel te warm om te slapen. Ik laat het raam open, ook al heb ik er een enorme hekel aan wetend dat ik dan diverse keren recht op in bed zit omdat ik van elk geluidje schrik.

Ik draai en woel, slaap heeft me nog niet meegevoerd en ik droom dromen terwijl ik denk dat ik wakker ben. De gedachten fluisteren niet langer meer, ze wandelen voorbij in mijn dromen.

In diverse gedaantes, soms herken ik ze en ontmasker ik ze direct. Andere keren zijn hun vermommingen zo goed dat ik ze niet herken, diverse keren schrik ikwakker. Vaker van mijzelf of uit een droom dan van geluiden van buiten. Om drie uur lig ik klaarwakker, ik doe de gordijnen open en kijk naar de boom die naast het raam staat. Het zachte wiegen van haar takken brengt me enigzins tot rust. Tot ineens jouw stem mijn hoofd binnendringt, ik ervaar een enorm sterk gemis. Ik voel me klein maar wil niet toegeven aan dit gevoel, ik vecht met mijn emoties. Gevoelens en emoties overstemmen gedachten. Ik probeer me eraan over te geven. een vreemde gewaarwording omdat het iets raakt in mijn sub-zijn. Heel even ben ik sub en Dom tegelijkertijd, tot de rust over me heen komt. Ik me overgegeven heb. Ik mijn lichaam geef waar ze behoefte aan heeft, in gedachten ben jij bij me. Geef ik me over aan jou, de fantasie in mijn hoofd tovert beelden die ik bijna als echt ervaar. Alsof ik jouw handen op mijn lichaam kan voelen, je adem in mijn nek wanneer je me fluisterend toespreekt. Ik schrik van mijn eigen zacht gekreun en realiseer me ineens dat ik zo was opgegaan in mijn gedachtenwereld dat ik het als werkelijkheid had ervaren. Jouw stem snijdt door alle gedachten en emoties heen, gesprekken die we eerder gevoerd hebben vermengen zich met herinneringen aan bijzondere momenten die we samen beleefd hebben. De spanning explodeert, mijn lichaam klam en nat van het zweet, buiten begint het al licht te worden wanneer ik eindelijk in een rustige en bijna droomloze slaap val.

MisTique
9 juni 2004