Na een drukke week viel het weekend zwaarder dan ik verwacht had. Het was natuurlijk ook wel een intensief weekend. Eerst vrijdagavond allemaal vriendjes van mijn dochter die een nachtje bleven slapen, laatste verjaardagspartijtje op deze school en dat mag eigenlijk wel wat bijzonders zijn dan vonden we. Dus een drukke middag, avond en het spul ging pas slapen tegen 12 uur (!). De volgende ochtend waren ze gelukkig niet al te vroeg wakker, ik ben de laatste jaren de ochtenduren steeds meer gaan waarderen. Zelfs al is het wanneer ik vroeg opgestaan ben en al met een paar kinderen beneden zit. Gaandeweg druppelden ze een voor een het bed uit, tegen negen uur heb ik mijn lief dommetje maar eens wakker gemaakt met koffie op bed zodat hij in alle rust kon wakker worden. Daarna tijd voor een ontbijt met zijn allen, en rond een uur of 12 was er weer rust. Even. want dan komen de gewone beslommeringen om de hoek kijken, s avonds op bezoek bij vrienden. Heel gezellig dat wel, maar best wel laat thuis, beide kids laat in bed en ik gemengde gevoelens. Eindelijk hadden we tijd en ruimte voor elkaar, maar ik was overal te moe voor. Voelde me moe en enorm kwetsbaar, ik wilde slapen. Liefst drie dagen lang grin

De volgende ochtend een beetje uitgeslapen, wederom kreeg hij koffie en zelfs ontbijt op bed, vaderdag hè en mijn kids vonden dat ook hij een kadotje verdiend had op vaderdag. Iets dat ze met zorg samen hadden uitgezocht. Ik genoot van hun enthousiasme, zijn verraste blik toen hij het kado openmaakte en die typische zondagochtend sfeer met zijn viertjes in bed. Onbetaalbare momenten.

Later die dag was het weer druk. De hele dag hing er een bepaalde spanning tussen ons, ik vond het een lekker gevoel. Elkaar plagen, die spanning verder aanwakkeren, wetend dat we 's avonds wanneer de kinderen zouden slapen eindelijk aan elkaar toe konden komen.
Maar wat gebeurd er....mijn stemming slaat 's avonds gigantisch om. Enorm sterk gemengde gevoelens, ik wilde niet dat mijn stemming omsloeg, ik wilde kunnen vasthouden aan het fijne gevoel dat ik de hele dag had ervaren maar hoe meer ik probeerde dat terug te grijpen des te verder raakte ik ervan verwijderd. Mijn behoefte aan bdsm was sterk aanwezig, niet aan een hard spel, niet aan zwepen, pijn en klemmen (dat is iets dat we überhaupt niet doen met de kinderen in huis) maar wel aan het me overgeven. Aan alles kunnen loslaten en simpelweg Zijn.

Ik verstopte me in mijn eigen wereld, twijfelde of ik je wel of niet deelgenoot zou maken van die gemengde gevoelens in mij. Uiteindelijk deed ik het wel, ik probeerde het voor een deel bij jou neer te leggen. In de hoop dat jij wist wat te doen. Je reactie liet de deur in mij verder dichtslaan. Niemand die daar iets aan doet, niemand die ook iets te verwijten valt maar het was wel moeilijk om een plaatsje te geven. Ik had meer gehoopt, verwacht en misschien ook wel erop gerekend dat jij dit kon oplossen, dat je het ook zou doen.

Jij voelde en hoorde vooral het gevoel van moe zijn, de tegenstrijd in mijzelf. Je stelde voor dat we de volgende dag, wanneer we beide uitgerust waren en alle tijd en ruimte hadden, eraan toe zouden geven. Ik begreep je beslissing, maar iets in mij was ook boos en verdrietig. Wat had ik daar nou aan, nu werd het weer teruggeworpen naar mij en ik wilde juist kunnen loslaten. Boos, ook al wilde ik dat niet echt toegeven, ging ik naar bed. Boos op mezelf vooral. Dat het me niet lukte die behoefte in mij los te laten, dat ik zo sterk gestuurd werd door mijn gevoelens, dat die tegenstrijd er was en ik totaal geen invloed leek te hebben op mijn eigen gevoelsleven. Boos dat binnen in mij zulke onredelijke strijden waren ontstaan, dingen die ik niet met je wil delen omdat ik vind dat ik dan enorm onredelijk ben.

Jij voelde me goed aan, je kwam ook naar bed, kroop tegen me aan en we spraken nog wat. Wie er eerder in slaap viel weet ik niet meer maar ik weet wel dat ik met een fijn gevoel in slaap viel. Warm, veilig en prettig in jouw armen, met de wetenschap dat er morgen weer een nieuwe dag was.

Die dag begon, ik stond op met een verdrietig gevoel dat ik niet kon thuisbrengen, ik kon het niet herleiden. We hadden toch de avond ervoor gesproken over wat mij bezig hield, dus waar kwam dit gevoel vandaan. Gemengde gevoelens over wat je had gezegd, over tijd en ruimte voor elkaar, dus ook tijd en ruimte om te vrijen, om bdsm te beleven, om toe te geven aan mijn subbehoeftes.

De dagelijkse routine nam even alles van me over, ik verwachtte dat jij nog wel in bed zou blijven maar hoorde aan je gestommel dat je was opgestaan., Je had je tas al ingepakt en mijn verdriet werd groter, mijn verwarring ook en een beginnende boosheid ontstond. Dit was toch niet eerlijk, zei je de avond ervoor dat we morgen (vandaag dus) alle tijd voor elkaar zouden hebben, je hoefde niet snel naar huis, je kon ook s middags pas naar huis gaan. Stonden vandaag je acties lijnrecht tegenover je woorden van gisteren.
Ik raakte in conflict met mezelf, mijn verdriet overstemde alles. Ik deed niet mijn best haar te verbergen, al is het meestal wel een automatisme dat in het begin nog eventjes stand houdt. De grote overwinning was dat ik je kon vertellen dat ik verdrietig was, dat ik je niet begreep en waarom.

Ik begreep dat je wegging, ik accepteerde het ook, en mede omdat ik iets in mezelf overwonnen had door erover te praten kon ik mijn verdriet al vrij snel loslaten. De rest van de dag heb ik me gericht op werk, terwijl in mijn hoofd en gevoel er wel het een en ander sluimerde. Ik liet het zo, had me voorgenomen om vanavond tijd te maken voor mijzelf, voor mijn gevoelens en gedachten en die van me af te zetten.

Waarmee ik nu met een positief gevoel en glimlach terugkijk op het weekend, trots ben op mezelf dat ik open ben geweest over wat er in mij speelde, dat ik erover gesproken heb. Weer een steeds terugkomend obstakel overwonnen.

Uiteindelijk ligt daar de essentie van onze relatie, of het nu de D/s is die we delen of de 'gewone' relatie, het gaat om zijn wie je bent. Jezelf laten zien zoals je bent. Iets dat ik jarenlang niet meer deed en waarin ik steeds vaker de weg terug weet te vinden. Alle reden dus om trots te zijn op mezelf, en uit te kijken naar het volgende weekend, met heeeeeeeel veel tijd voor ons samen....

MisTique
21 juni 2004