Zou eenzaamheid verlangen voeden, vraag ik me af. Of is het andersom, voed verlangen de eenzaamheid wanneer ze niet beantwoord wordt. Ongetwijfeld, maar die leg ik naast me neer.

Vanavond een stille avond, kinderen in bed, partner werken. Eerst voel ik me nog lekker met die rust, dan realiseer ik me dat sinds mijn besluit het erg stil is geworden. Het forum is mijn thuis niet meer, bdsm is vervaagd tot een herinnering van iets dat ik ooit ook beleefd hebt. Mijn weblog geeft me nog wel rust maar soms weet ik niet wat te schrijven of wat te plaatsen.
Vanavond maar eens een rondje weblogs gedaan, in tijden ben ik niet meer op de verschillende blogs geweest. Sommige blogs geven me een fijn gevoel, fijn om te zien dat anderen midden in de kern van beleven staan. Zelfs al hoort het niet meer bij mijn leven, het geeft me een warm gevoel te zien dat mensen die ik graag mag zulke mooie dingen beleven. Het roept ook iets van weemoed op, en wakkert een stukje onrust aan. Onrust die me bijna richting een bdsm chatbox jaagt, wetend dat het niet moeilijk is een oppervlakkig contact aan te gaan, maar wat heb ik daar nou aan.

Er zijn ook blogs die te moeilijk voor me zijn, te confronterend of gewoon te ver van me vandaan staan. Ik dwaal verder en blijf langer hangen op de blogs die me een fijn gevoel geven en ik verbaas me over mijn eigen gevoelens. Een balans tussen gemis en weten hoe het is, weten hoe het is om op te gaan in die gevoelens in jezelf, in het delen van alles. Je verlangens, je onzekerheden, je passie, je hartstocht, het jezelf geven, overgave.
Soms is het in mijn leven heel dichtbij, en toch blijft het ver weg. Ik kan en wil de stap niet meer zetten, ik wil niet meer geloven in woorden en beloftes. Ik wil me niet geven om daarna weer terug te vallen in eenzaamheid. Ik wil ook niet de sterkste en de wijste moeten zijn, wat dit weekend toch weer het geval was. Ik denk eraan terug met een glimlach, glimlachend om mijn eigen naiviteit, te denken dat ik dat los kan laten, dat er een partner is die aanvoelt wat er nodig is. Ik heb een gave mannen aan te trekken waar ik zielsveel van hou maar die zo bezig zijn met zichzelf dat ze niet meer zien wat ik nodig heb, of ze zien het wel maar zijn niet in staat er mee om te gaan.

De oplossing ligt niet in het zoeken naar een man die het allemaal wel in zich heeft, daar geloof ik ook niet meer in. Eerder nog geloof ik in het wakker schudden van degene die zo'n grote plek in mijn hart inneemt. Alleen weet ik even niet meer hoe, wakker schudden is één, dat kan ik nog wel. Maar hoe zorg ik ervoor dat het doordringt, dat hij er iets mee doet. Dat hij zich realiseert wat er nodig is, wat er van hem wordt verwacht.

Pas dan kan ik me denk ik weer opnieuw geven, durf ik die overgave weer aan.

Zo hardop als ik het nu uitspreek heb ik het nog niet gezegd, maar ok..ik geef het toe. Ik kan, durf en wil bdsm niet meer aan omdat ik te weinig kan vertrouwen op mijn partner om er voor me zijn in dat stukje bdsm. Af en toe twijfel ik aan mezelf, stel ik dan te hoge eisen? Verwacht ik dan teveel? Waarom kan ik niet tevreden zijn met wat ik heb?

Ik hoorde iets moois vandaag, het gaat niet om het waarom, het gaat om het hoe.

Hoe ga je er mee om.

Dat is een mooie..hoe ga ik ermee om dat ik niet in staat ben bdsm te delen met de partner van wie ik hou. Bij voorkeur ga ik er niet mee om, stop ik het weg. Negeer ik het gewoon. Dan hoef ik nergens bij stil te staan en misschien is het dan gemakkelijker. Onzin natuurlijk, want dat maakt het helemaal niet makkelijker. Naar oplossingen zoek ik niet, want ik denk niet dat ze er zijn.

Ik hou me vast aan het begrip tijd, het komt allemaal wel, ik ga niet zoeken naar oplossingen, ik laat me gewoon mee deinen met de golven van tijd. Er komt vanzelf een verandering, welke kant op dan ook, en dan ga ik daar weer in mee. En wie weet kijk ik over een tijd terug naar dit weblog en denk ik....goed gedaan. Gewoon meedeinen was de beste optie die er is.