Los van en naast de mooie momenten die ik ervaar loopt een ander spoor. Ligt er nog steeds een stuk oud zeer met wat onverwerkte dingen. Het is niet iets waar ik bewust naar op zoek ga, soms is het er, soms verdwijnt het even snel weer, soms blijft het langer alsof het me iets wil laten zien.

Een gesprek vanavond raakte wonden aan die nog niet eens echt geheeld zijn. De tegenstelling tussen de partner die voor mij geen Dom was/kon/wilde zijn en de manier waarop hij nu met zijn eigen Dom zijn bezig is. Voor hem ben ik blij dat hij weer dichter bij zichzelf is komen te staan. Dat hij de Dom in zichzelf heeft teruggevonden en daarin zijn eigen weg zoekt. De sub in mij snapt het allemaal wat minder, zij is verdrietig, voelt de pijn van de eenzaamheid. Van de momenten dat ze zich afgewezen voelde, niet gezien, niet gehoord, niet gewaardeerd. Het maakt niet uit dat er nu iemand is die mij en de sub in mij wel ziet, hoort en waardeert. Dat neemt de pijn niet weg die er nog zit. Die pijn is vanavond heel sterk naar buiten gekomen, ik ben de rust kwijt die ik voelde. Emoties lijken als een brok in mijn keel vast te zitten. Ik zoek naar wegen om de pijn te bevrijden uit mijn binnenste, zodat ik haar los kan laten, zodat zij mij kan loslaten.

Ik probeer onder ogen te zien dat ik me in de steek gelaten voelde, opzij gezet als een speeltje dat uit de kast getrokken werd als er zin in was. Zoiets lijkt misschien de ultieme bdsm beleving, voor mij heeft het niets met bdsm te maken. Het maakt iets stuk in je als je keer op keer jezelf opent, je toont in al je kwetsbaarheid, je behoefte aan overgave toont op manieren die niets aan de verbeelding overlaten en dan toch....je niet wordt gezien. Je voelt dat de sub niet gewenst is, om op andere momenten, wanneer je in je verdriet en verbittering de deur even dicht gezet hebt, er hard op je deur wordt geklopt. Je maar even naar buiten moet komen, want de Dom wil spelen. Ja...dat is spel en dat heeft nooit aangesloten op mijn beleving. Waarschijnlijk dat het mij daarom zoveel dieper heeft geraakt dan ik zelf gezien heb. Ik kon het niet zien, ik had het nodig om te geloven dat er openingen waren. Andere openingen dan de momenten dat de sub uit de kast getrokken werd, dat waren geen openingen. Ze maakten de wonden die er waren alleen maar dieper.

Die wonden zijn aan het helen alleen is het korstje nog maar dun en vanavond heb ik me geloof ik gestoten en is het weer gaan bloeden.