Natuurlijk zie en ervaar ik mijn persoonlijke groei in bdsm alleen soms lijkt dit zo ontstellend snel te gaan. Er zit een bepaald patroon in, althans ik vertrouw op dat patroon. Een stap vooruit, een aantal achteruit.
Flink schrikken wanneer het even duurt en die stap achteruit niet echt voorkomt. Nog harder schrikken van de stappen die ik zet, grenzen die ik overschrijd.

Meer en meer realiseer ik mij, dit is onbekend terrein voor mij. Dit is een stukje dat ik al die jaren heb afgebakend, waar ik niemand toeliet. Zoveel verwarring kan het oproepen wanneer ik terugkijk en zie dat ik zo snel door dat onbekende terrein wandel. Aan jouw hand, natuurlijk...me veilig voelend, volledig vertrouwend op jou. Ik geef me, onvoorwaardelijk en volledig en dus is het logisch dat ik op jou vertrouw.

Jij leidt me rond, laat me kennismaken met het onbekende terrein, houdt mijn hand vast maar laat me ook wel eens enigzins rondzwemmen. Wanneer ik het niet meer weet dan ben je er, zijn er jouw armen om me heen. Zachte kussen in mijn nek, fluisterende woorden die me zeggen dat het goed is. Dat ik veilig ben. Dat ik bij jou ben. Je weet me uit de onbekende donkerte terug te voeren naar bekend, veilig en vertrouwd terrein. Met een oneindige liefde doe je dit telkens weer.

We groeien, zo ongelooflijk snel. Wanneer ik terug kijk, een jaar geleden. Zo onzeker als je was in je Dominant zijn. Je hield een bepaalde afstand, had moeite met accepteren van de kanten die je tegenkwam in jezelf. Je had een enorme faalangst, de gedachte dat jij als onervaren Dominant mij niet zou kunnen laten groeien hield je bezig. Uren en uren hebben we gepraat, ik kon je het vertrouwen geven om te proberen. Ik was jouw mentor maar ik werd ook jouw sub. Ik was sub en Dominant tegelijkertijd, vanaf een afstand hield ik controle, ik liet het touw vieren, gaf je meer en meer ruimte. De verhoudingen verschoven, gaandeweg groeide jij. Meer zelfvertrouwen, minder onzekerheid. Volledige acceptatie van jouw Dominant zijn maakte dat je ook durfde te kijken naar jouw eigen verlangens en behoeftes. Weer een nieuw pad dat we insloegen.

We ontdekten onze gezamenlijke passie voor bondage, maar ook voor spanking. Ik liet me vooral leiden door jouw behoefte aan ontdekken en verkennen, ik was erg terughoudend over mijn eigen wensen en verlangens. Dat vond ik niet erg, het was juist wel prettig en zelfs ook een veilige gedachte om me te richten op jouw ontdekkingsreis. Naarmate je meer wilde weten over mijn diepere verlangens sloeg ik dicht. Dit was minder bekend terrein, ik wist niet of ik wel zover wilde en durfde gaan. Het is toch ontzettend veilig om te blijven daar waar je weet waar je aan toe bent. Waar je verlangens bekend en geaccepteerd zijn, waar je weet hoe je lichaam reageert, hoe je emotioneel reageert. Ik ben geen held in nieuwe en onbekende situaties, helemaal niet wanneer ik dan ook nog eens niet zelf sturing kan geven maar me moet laten leiden.

Toch groeide ik ook daarin, je wist me vertrouwd te maken met mijn eigen reacties in die situaties. Gaf me inzicht in mijn angsten, natuurlijk weten zowel jij als ik dat we er nog lang niet zijn. Sommige angsten vormen nog altijd enorme blokkades, waar we soms naar kijken, waar we heel af en toe een stukje van afbreken. Altijd in mijn tempo, telkens weer met dezelfde liefde en genegenheid, je respect voor mij als mens.

De laatste weken lijkt het of ik van stroomversnellingen met een noodvaart in stilstaand water wordt geworpen. Mijn diepere verlangens lijken een eigen leven te gaan leiden, zij sturen me aan en jij begrijpt ze soms beter dan ik zelf doe. Ik vind het nogal eens te bedreigend, te onbekend, te eng ook. Zoals ik al zei, geen held dus..

MisTique
5 augustus 2004