Een betere omschrijving kan ik niet geven van mijn gevoel.
Als een soort ontwaken op diverse fronten.

Een goed gesprek gister met mijn lief Dommetje heeft een stuk rust gegeven. Heeft ook weer een nieuwe molen in werking gezet. Mijn angsten goed en duidelijk omschreven naar hem toe, de vraag van hem of ik het aandurf mezelf ermee te confronteren.

Ik weet niet, durf niet goed. De wonden zijn nog lang niet genezen, het verwerkingsproces is pas net begonnen. Het is niet dat ik hem niet vertrouw, het is meer de enorme angst voor die confrontatie met de pijn in mezelf. Een belofte aan mezelf dat ik het achter me zou laten liggen, maar hoe kun je nou eigenlijk je allereerste ervaring me sm achter je laten. Zeker wanneer het zo negatief is en een flinke impact heeft achtergelaten, tesamen met die diepe wonden.

Natuurlijk....ik zie de zon wel, haar eerste stralen die voorzichtig door de mist breken.

MisTique
14 april 2004