Een vreemde tegenstelling. We staan aan het begin van een nieuwe fase, met gemengde gevoelens realiseer ik me dat. Zie ik dat we ook iets afsluiten. Een periode die niet meer terugkomt, die wordt vervangen door een volgende fase. Heel bewust ben ik ermee omgegaan,heel bewust wilde ik een laatste keer mij onderwerpen aan jou, in mijn huisje. Geknield bij jou op de grond, terwijl ik door de kamer kijk, gevoelsmatig afscheid neem van dit huis.
Een volgende keer als ik hier kom ademt dit huis niet meer uit wat het nu doet, de liefde, warmte en energie die ik er heb neergezet neem ik mee, heel bewust. Wellicht vreemd voor veel mensen, maar voor mij zo gewoon. Al weken ben ik bezig met bewust afscheid nemen, met dingen in me opnemen. Een laatste keer boodschappen doen in het winkelcentrum, een laatste keer het vertrouwde rondje met de hond lopen, de zon onder zien gaan boven het rustig kabbelende water waar ik ontelbare keren heb genoten van de kleurscharkeringen in de lucht.
Alle laatste keren sla ik bewust op. Na een ontzettend drukke dag komt dan eindelijk 's avonds de rust voor ons.
Ik heb alles zo ingericht en gepland dat we niet tussen de dozen zitten, nog een avond is dit de kamer waar we samen zijn, samenkomen, waar ik mij overgeef aan jou.
Waar jij mij leidt, liefdevol, zeker, doelgericht.
Alles laat ik los, ik voel me bevrijd. Of dit nou is vanwege de wetenschap dat we aan de vooravond van een nieuwe fase staan weet ik niet, maar ik voel me
letterlijk bevrijd. Ik geef me zoals nooit tevoren, ik open me volledig, onbevangen, trots en zelfverzekerd. Vooral dat laatste blijft me verwonderen en verbazen, die zelfverzekerdheid die ik ervaren heb tijdens onze laatste bdsm momenten. Geen zelfverzekerdheid vanuit een arrogantie of misplaatste trots maar vanuit weten wat ik geef,
waarvanuit ik geef, waarom ik geef maar vooral...aan wie ik geef.

Vrijheid om te zijn wie ik ben. Vanmorgen schreef ik op iemands weblog dat de essentie van bdsm voor mij vrijheid is. Het geeft me de vrijheid om te Zijn.
Op geen andere manier heb ik intenser kunnen ervaren wat het is om te Zijn dan binnen bdsm.

Deze basis ligt verankerd in mij. Alles kan ik afsluiten en achterlaten, maar dit neem ik mee. Samen met de herinnering.
Een mooi, intens en bijzonder spel. Niet eerder voelde ik mij zo prettig, op handen en knieen voor je op de grond, jouw knie onder mijn buik, het dunne leer van mijn halsband om mijn nek, de ketting aan de halsband die jij in je hand houdt. Ik had nimmer verwacht dat ik me ooit thuis zou voelen in zo'n situatie, maar dat voelde ik. Ik liet me leiden door mijn impulsen, door jou aangewakkerd en opgeroepen. Ik liet me leiden door jou, letterlijk maar meer nog op emotioneel niveau.

Met een glimlach heb ik teruggedacht aan deze bijzondere herinnering, terwijl ik vanmorgen al wandelend genoot van de nieuwe omgeving.
Die allang niet meer nieuw en onbekend is, maar wat nu mijn thuis gaat worden. Ik dacht terug aan de afgelopen dagen, aan het bewust afscheid nemen.
Al die kleine dingen. Het is me gelukt om op een bewuste manier om te gaan met afsluiten en afscheid nemen. De laatste dagen, de laatste momenten, heb ik weten te vullen met warmte en liefde.
Niet met druk geregel, volle dozen en lege kamers. Voortdurend heb ik mijn energie daar weten te houden waar ik was, stond ik in verbinding met mijn energie, was het lijntje tussen ons aanwezig. De energie bleef bij me, ik vulde met haar dit huis van ons samen. De hele dag ben ik bewust bezig geweest met opschonen, oude energie, deels van anderen, verwijderen. Ik vulde de ruimtes met nieuwe energie, onze energie, warmte en liefde. Ik voel me thuis, ik voel en herken mijn Zijn in de dingen om me heen. Een warm gevoel overspoelt me wanneer ik me realiseer....vanaf nu zijn we altijd samen. Geen gescheiden levens, wel onze individuele levens, maar ook het bouwen aan een leven samen.

Midden in de drukte van mijn dagelijks leven sta jij ineens voor me, ik voel me warm van binnen worden. We kussen, je glimlacht, ik zie de sterretjes en warmte in je ogen, de blijdschap ook. Eindelijk samen. De drukte van de dag haalt ons in, we drijven mee op de stroom maar af en toe is er die blik, die glimlach, die wetenschap.
Wanneer we 's avonds samen op de bank koffie drinken overspoelt me weer dat warme gevoel, we Zijn ....Samen.

MisTique
5 juli 2004