Het sluimert door mijn lichaam, moeheid. Ik verzet me ertegen, deed dit eerder al maar het laat zich niet wegjagen. Ondanks een lange nacht met veel slaap is mijn energieniveau veel te laag, de dag is nog maar net begonnen en ik ben nu al moe. Een woord dat maar amper omschrijven kan hoe ik me voel. De gewone dagelijkse dingetjes zijn een strijd geworden, ik neem ze een voor een, elk van hen is een overwinning. En de dag is nog maar net begonnen.
Wat zou ik graag in jouw armen liggen nu, me over kunnen en mogen geven aan die enorme moeheid en al het andere even loslaten.
Moe en eenzaamheid, een slopende combinatie. Ik vecht tegen de neiging om terug naar bed te gaan, dekens over mijn hoofd, laat de dag maar aan mij voorbijgaan. Nou ja halve dag dan, tot bepaalde plichtjes uit school komen en ik er weer moet zijn. Nu even niet, nu hoef ik er even niet te zijn.
Maar ik ben wel, en ik ben moe.

Het draait rondjes in mijn hoofd, dwaalt door mijn ziel als een cd die blijft hangen en telkens terugkeert op hetzelfde punt, moe..

Ik zoek naar inspiratie, wetend dat inspiratie tot motivatie leidt, en dat weer tot energie. Maar ik vind haar niet, ik zie haar niet. Wellicht staat ze gewoon voor me, kijk ik dwars door haar heen. Is mijn moeheid een bril geworden die maakt dat mijn zicht beperkt wordt. Wel prettig soms, maar niet vandaag eigenlijk. Waarom niet...vraag ik me af. Omdat ik het niet wil, omdat ik ertegen vecht, omdat ik deze moeheid ken, weet waar de oorzaak ligt, ook weet dat dit wel weer overgaat en wat ik eraan moet doen. Maar daar ligt ook het probleem, sommige dingen kun je wel willen maar die passen gewoon niet in de realiteit van de dag.

Verschillende routines lopen niet vlekkeloos, ik zet koffie en vergeet het water erin te doen. Ik haal crackers uit de doos om ontbijt te maken, zet een lege doos terug en kijk verdwaasd naar de crackers..hoe komen die nou op het aanrecht. Ik sta op om iets te pakken en loop verdwaasd door de kamer, niet wetend wat ik wilde gaan doen. Dus ik schenk mezelf maar koffie in en kijk naar mijn moeheid, misschien kijk ik haar zo weg. Ze kijkt me grijnzend aan, ze is niet van plan zich weg te laten jagen. Ze wil gehoord, gezien en vooral gevoeld worden. Ze claimt dat ik me te vaak doof hou voor haar klanken en nu is het te laat. Nu slaat ze toe, in alle hevigheid. Legt alles lam.

Het moe zijn alleen is het ergste nog niet, wat me meer raakt is dat ik de motivatie nergens voor op kan brengen, dat ik mijn weblog zie. denk en weet dat is een stukje 'mij'. Zoveel van mezelf stop ik erin, ze ademt mij...maar de confrontatie met mijzelf is nu om onverklaarbare redenen teveel. Mijn site..eenzelfde verhaal. Ineens stemt alles me verdrietig, voel ik alleen maar de eenzaamheid die eruit spreekt. Haarscherp zie ik wat erachter ligt, welke gevoelens er mee spelen, welk stukje van mij het nodig heeft om zich daarmee bezig te houden. Vandaag niet, moe, te moe, veel te moe, bijna uitgeput zo moe, opgebrand, leeg, futloos, moedeloos. Allemaal woorden die de lading niet echt dekken.

Ik hou me aan een gedachte vast...nog 1 dag, 1 nacht, en een hele drukke dag zien door te komen, en dan ben jij er weer. Dan mag ik wegkruipen in je armen, me laten omhelzen door jouw liefde, me laten verwarmen door ons zijn.

Die gedachte probeer ik vast te houden, ik zet haar tegenover moeheid. Ze strijden met elkaar, ik laat ze. Ik doe niet mee, niet vandaag. Te moe.

MisTique
17 juni 2004