mijn verhaal
11 januari 2010
Bijna twee jaar geleden schreef ik voor het laatst een update voor Mijn verhaal. Er was in de twee jaar daarvoor veel gebeurd, veel veranderd in mijn leven. Het lijkt bijna alsof mijn leven zich beweegt in cyclussen van twee jaar, zelden lijkt er rust te zijn. Periodes van rust zijn kortdurend en worden vrijwel altijd gevolgd door een gebeurtenis met een enorm sterke impact en invloed op zowel dagelijks leven als de beleving van D’s, evenals mijn individuele beleving van bdsm, mijn sub- en mijn masochist zijn.
De maanden na januari 2008 waren maanden vol verwondering, een voortdurend ontdekken en in balans raken. De D’s verdiepte zich meer en meer, werd zelfs zo diep dat we er een verbintenis aan koppelden en in september 2008 gingen trouwen.
Een bijzondere dag waar we zowel de symboliek van samen verder gaan als man en vrouw maar ook de symboliek van het dieper maken van de verbintenis als Dom en sub meenamen in dat moment.
Mooier kon het niet worden…
Het voelt cynisch dat te schrijven met de wetenschap van nu, want mooier werd het niet. Twee maanden na ons trouwen doken we een enorm zwart gat in. Vertrouwen brak, het gevoel dat ik het jaar ervoor gevoeld had was gefundeerd op gedeeltelijke waarheden. Er waren dingen voor me weggehouden, met de beste intenties en juist vanuit de liefde en zorg voor mij, maar toch…er was iets weggehouden en dat brak het onvoorwaardelijke gevoel in mij. Een gevoel waarvoor ik nog steeds niet de juiste woorden heb kunnen vinden, het onvoorwaardelijke ligt besloten in mij en is gekoppeld aan zaken als vertrouwen, volledige openheid en eerlijkheid, oprechtheid, communicatie en delen.
Tamelijk essentiële zaken binnen een relatie en vrijwel onmisbare zaken binnen een D’s.
De sub in mij trok zich terug, ver terug. De sterke vrouw in mij deed een stap naar voren en steunde haar man, hielp hem zijn problemen op te lossen, zichzelf terug te vinden.
De bdsm die we tot dan toe hadden gedeeld is tijden lang weggeweest, we wilden wel, we verlangden intens maar de angst was enorm groot. Angst om kwetsbaar op te stellen, angst dat in het beleven en delen ontdekt zou worden dat er geen diepte meer was. Dat de verdieping was verdwenen.
Dagen werden weken, weken werden maanden en uiteindelijk werden er eerste voorzichtige stapjes gezet. Er was weer overgave maar het was een andere overgave dan voorheen. Er was weer een delen maar het was een ander delen dan voorheen.
Na een jaar leek er een breekbare balans te zijn, leek het delen meer in balans te zijn, durfden meerdere aspecten van mijn Zijn zich te laten zien.
Er dook een nieuwe diepte op, een nieuw zwart gat en de verworven balans brokkelde compleet af. Vertrouwen was wederom gebroken, de basis was compleet onder mijn voeten weggeslagen. Ik bevond me voor de tweede keer in één jaar op het punt om keuzes te maken, kiezen voor verder gaan alleen of kiezen voor het geven van een kans. Samen vechten en opnieuw beginnen in plaats van alleen opnieuw beginnen was de keuze die ik maakte. Een zware keuze waar ik nog welke dag in investeer.
Met vallen en opstaan zochten we een weg, eigenlijk was het eerder het terugzoeken van onze weg zonder te realiseren dat dit niet meer kon. Er was iets essentieels stuk gegaan, het onvoorwaardelijke in mijn gevoel was verdwenen en dat had impact op mijn sub-zijn, evenals op het meisje in mij. Het aspect dat er het minst onder leed was de masochiste in mij, zij is niet onderdanig en ervaart overgave op een andere manier. Daardoor was zij veel sneller in staat om de connectie met voelen en beleven binnen haar Zijn weer te ervaren, om weer bdsm te beleven zonder tegen haar grenzen aan te lopen.
Zo geheel anders was dit voor de sub in mij.
Zij kon geen weg terug vinden, ze kon ook geen nieuwe weg vinden. Ze voelde zich verdwaald. In de steek gelaten door zichzelf, door haar partner,door haar Dom.
Ze voelde zich verraden wanneer de masochiste zich moeiteloos kon overgeven puur en alleen vanuit de behoefte om pijn te ervaren, de sub in mij begreep die overgave niet.
De masochiste in mij kent alleen maar overgave aan zichzelf en een tijdelijk accepteren van Dominatie vanuit de wetenschap dat ze daardoor zich over kan geven, dat ze pijn krijgt en mag ontvangen, daarin mag zweven en wegdrijven.
En dat deed ze, zonder de sub in mij mee te nemen, zonder het meisje in mij mee te nemen. Deze had zich nog verder en dieper terug getrokken dan de sub in mij.
Het meisje in me dat zich in het begin van de relatie zo veilig bij hem had gevoeld, meer en meer zichzelf had laten zien en zich niet bedreigd voelde door de beleving van bdsm door de masochiste in mij, door de sub in mij. Het meisje in mij dat zich niet bedreigd voelde door de zelfverzekerde minnares in mij die ervan genoot haar man te verleiden, prikkelend en uitdagend te zijn.
Nadat voor de tweede keer in een jaar de bodem onder me was weggeslagen had het meisje in mij zich teruggetrokken in een diepte die onpeilbaar is. Ze is onvindbaar in die diepte, ze laat zich nog maar heel zelden zien en dat dan alleen op momenten die niet gekoppeld zijn aan bdsm, momenten die niet gekoppeld zijn aan seks, momenten die niet gekoppeld zijn aan de intimiteit tussen man en vrouw. Ze is haar onvoorwaardelijke gevoel van veiligheid en geborgenheid kwijt.
Ze kan niet meer wegkruipen op zijn schoot, ze kan niet meer bij het gevoel van geborgenheid komen. Ze kan niet meer…
Ze kan de zoveelste klap, die impact en uitwerking heeft op alle aspecten in mijn totale persoontje, niet goed verwerken. Ze kan het niet meer, ze is moe van 20 jaar vechten om zichzelf uit de donkerte te werken. Moe van al die jaren angsten overwinnen, moe van de innerlijke strijden en conflicten.
Ze vecht niet meer, ze probeert niet meer.
Ik mis haar.
Net als de sub in mij, zij laat zich dan wel iets vaker zien maar haar delen is meer dan breekbaar geworden. Haar overgave is een porseleinen overgave van het dunste aardewerk.
De keuze die gemaakt is is een weloverwogen keuze waar alle delen in mij achter staan, de uitkomst is onbekend. De intentie om te vechten is er, de energie om te vechten is vermoeid door twintig jaar vechten.
Ik ben opgestaan en ik sta, dat is waar ik me nu bevind. Ik pak de hand van mijn partner en Dom vast en geef hem het vertrouwen dat ik er voor hem ben, dat ik hem steun en de ruimte geef zichzelf terug te vinden. Dat alles met de kwetsbare hoop dat wanneer hij de balans heeft terug gevonden, wanneer er een nieuw fundament gegroeid is binnen onze relatie en binnen onze D’s, dat er dan voor mij gevochten wordt. Dat dan mijn hand gepakt wordt en er tegen me wordt gezegd dat ik even niet hoef te vechten, niet de sterkere hoef te zijn, dat ik gewoon mag Zijn.
MisTique