mijn verhaal
12 april 2006
In gedachten had ik al verschillende pogingen
ondernomen om weer eens iets recents te plaatsen hier. Grappig om
te zien dat de laatste aanpassing 12
april 2004 was, het is nu ik dit schrijf half twaalf...wat maakt
dat de nieuwe bijdrage wederom op 12 april wordt geplaatst alleen
dan 2 jaar later. Twee jaar waarin veel is gebeurd. Van twee huishoudens
naar één, van een stabiele situatie naar een instabiele
situatie met onzekere toekomst, van eens in de twee weken een weekend
voor onszelf naar geen enkel weekend exclusieve tijd voor ons zelf
en elkaar. Van een zelfverzekerde partner naar een partner die met
zichzelf overhoop lag kortom....Pieken en dalen.
Mijn rotsvaste vertrouwen liep een deuk op en had flink wat tijd nodig
om te herstellen, wat een enorme wissel trok op hoe ik mijn bdsm gevoelens
beleefde en wilde beleven. De vanzelfsprekendheid van mijn overgave
was verdwenen, het leek wel alsof ik het in twijfel ging trekken.
Alsof ik mijn eigen onderdanigheid maar ook de steun van mijn partner
en zijn Dominantie in twijfel trok. Er was in hem ook iets veranderd,
ik betrok dat op mijzelf. Zocht de oorzaak bij mij, dat hij ook mens
is was soms moeilijk te accepteren. Dat bdsm ineens op een zeer laag
pitje was komen te staan en het samen beleven er vrijwel niet meer
was, dat maakte me eenzaam, onzeker en soms ook bang. Bang om te moeten
kiezen, want wat vertelde ik eigenlijk wanneer ik zou kiezen? Los
van dat ik niet eens wist waarvoor te kiezen. Kiezen voor een leven
met bdsm, wanneer je eigen partner je daarin niet kan geven wat je
nodig hebt, betekent ook dat je bdsm een andere waarde toekent dan
andere zaken in je leven. En die andere zaken waren niet minder belangrijk,
ik kon die niet opzij zetten om mezelf vrijheid te geven te kunnen
blijven beleven. Angst speelde ook een grote rol, liever bij het vertrouwde
blijven want mezelf opnieuw openstellen voor een andere Dominant,
al die fases weer opnieuw doorlopen? Het angstzweet brak me uit bij
die gedachte. Mijn partner mocht dan wel min of meer in gebreke blijven
als Dominant, hij was wel mijn partner. Iemand waar ik mijn leven
mee deelde en samen oud mee wil worden. Ja oud wil worden, ik schrijf
dit bewust in de tegenwoordige tijd. Die wetenschap maakte de keuze
echter niet gemakkelijk maar na maanden van rondblijven dolen in het
verdriet, het gemis en de hoop dat het misschien toch zou veranderen
nam ik toch een besluit. Ik stopte met bdsm, met een enorme pijn in
mijn hart, wetend dat ik koos voor mijn gezin en mijn partner en daarmee
iets van mijzelf opzij zette. In mijn weblog schreef ik dat dit een
ultieme uiting was van onderdanigheid, ik cijferde mijn eigen behoeftes
weg omwille van wat er allemaal nog wel overeind stond. Wat er daarna
gebeurde kon ik maar moeilijk bevatten en heeft nog altijd geen balans
gebracht. Toen ik losliet, en daarin ook mijn forum losliet wat toch
ergens altijd mijn 'kindje' was, nam hij me aan de hand. Hij liet
me zien dat ik de verlangens in mij niet kan negeren, frustrerend
als het was kon ik niet anders dan accepteren dat ik in mijn gevoel
een beslissing genomen had maar dat emotioneel en ook fysiek dat besluit
nog niet was doorgedrongen of geaccepteerd.
Er volgde een verwarrende periode, waar ik me nu deels nog in bevind.
Ik kan niet zeggen er is geen bdsm meer, ik kan ook niet zeggen bdsm
is alom aanwezig. Ik voel me nog steeds dwalend, ik heb nog steeds
momenten dat ik de Dom in mijn partner mis. Het samensmelten is er
nog steeds, alleen zijn deze momenten zeldzamer geworden. Mijn beleving
is veranderd, zelfs grenzen zijn verlegd. Soms ontdek ik dat deze
ruimer geworden zijn dan ze waren, andere momenten zijn ze zo nauw
dat er nauwelijks speelruimte overblijft. Ook fysiek merk ik dat ik anders reageer, soms is het verlangen zo
ontzettend heftig en sterk aanwezig dat het me bijna lijkt te beheersen.
Het haalt me uit balans, het confronteert me met onzekerheid, niets
ten nadele van mijn partner maar het maakt me ook eenzaam. Het kost
enorm veel energie om hem inzicht te geven in wat er in mij omgaat,
zijn behoefte is anders dan de mijne, hij vertrouwt en bouwt op de
sterke persoon in mij, wat botst met mijn onderdanige kant. Toch hebben
we er allebei wel vertrouwen in dat we hier onze weg in zullen vinden.
Aan iedere relatie moet je werken, een bdsm relatie vraagt misschien
wel om een andere inzet en toewijding dan een relatie zonder bdsm.
Wat voor vorm eraan kan worden gegeven weet ik niet, welke richting
ik/we opgaan weet ik ook niet. Het vreemde en moeilijke voor mij is
dat ik me niet compleet 'los' voel van bdsm, ik kan bijvoorbeeld geen
afscheid nemen van mijn site of weblog, ik heb wel deels afscheid
genomen van mijn forum. Daar nog langer een sfeer neerzetten waar
ieder die het nodig heeft welkom is en geborgenheid kan vinden om
zichzelf te openen, dat kan ik niet meer opbrengen. Ik mis het forum
terwijl aanwezig zijn me vaak verdrietig maakt omdat het me keihard
confronteert met iets dat ik in mezelf kwijt ben. Op de momenten dat
ik het helemaal niet kan vinden voel ik me een vreemde op mijn eigen
site en weblog, daarom heb ik lange tijd weinig aan mijn site gedaan.
Langzaam, heel langzaam, kom ik wel weer terug want zonder kan ik
ook niet. Het is vaak het enige stukje waarin ik nog iets van mijn
bdsm gevoelens kan uiten.
MisTique