Door de dag heen nemen mijmeringen me mee. Ik droom over alle mooie belevingen van deze afgelopen dagen, het is zoveel, zo mooi, het is soms niet te bevatten. Vooral niet omdat het er ineens was, zonder te zoeken, nee sterker nog...het heeft misschien wel jaren voor mijn neus gestaan zonder dat ik het zag. Nee dat is het ook niet, ik heb het niet herkend. Ik was zelf nog niet klaar in de groei die ik moest doormaken, ik had nog wat processen te gaan.

Ik laat mijn mijmeringen niet verstoren door rationeel denken, nou vooruit, een klein beetje dan :-)
Met een glimlach zie ik het delen tussen mij en Wanderer voor me, we gaan snel en we staan stil. Dat is pas knap, we wandelen en we rennen, we zien en we hebben onze ogen dicht. Echt overal in kan ik de tegenstellingen zien en juist dat maakt dat ik de echte kern zie, er is balans. Een andere balans dan die ik tot nu toe in mezelf voelde en zag. Meer in balans durf ik zelfs te stellen, meer in de kern van mijn zijn. Toen ik ooit de naam van dit weblog bedacht kon ik niet voorzien welke waarheid er in lag, toen zag ik het als een mooie zin.Leven ís ook het Zijn in jezelf toe durven laten, maar dat ik ooit zo intens zou voelen en ervaren wat het inhoudt om dat Zijn toe te laten....dat had ik niet durven dromen. Het voelde als een illusie, ik kon niet eens onder woorden brengen wat ik dan voelde, waar ik naar verlangde. Nu het er is kan ik ook niet de woorden vinden die het goed omschrijven. Er vallen zoveel stukjes op hun plek, er wordt zoveel duidelijk.

Wat nog mooier is dan het proces in mijzelf te zien is om het proces te zien bij mijn partner. Zijn persoonlijke ontwikkeling. Hoe hij de confrontatie met verdriet en pijn aangaat en dicht bij zichzelf blijft, zelfs de pijn met mij durft te delen. Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is die stap te zetten, ook ik kon zelden iemand toelaten in sommige stukken pijn in mezelf. Nu ik het kan is de pijn voor het eerst in jaren weg, echt weg. Ik zie datzelfde bij hem, ik zie hem vrij van pijn en ik zie wat dat met hem doet. De verandering die het teweegbrengt, verandering in zijn ogen, in zijn stem, in zijn houding. Ook daarin zie ik het weer terug...balans. In mij is het ook maar het is moeilijker dat in jezelf te zien, ik voel me vrij. Dat is een geweldig goede omschrijving, ik voel me vrij van de pijn, vrij van de strijden, vrij van de eenzaamheid. Ik ben, voel en leef en ervaar een vrijheid die ongekend is. Een vrijheid die verweven is met delen, en dat versterkt ook nog eens het gevoel van vrij zijn. Mijn lichaam, geest en ziel...zijn vrij.