..duik ik van niets in alles. Ik begrijp er weinig van. Bdsm staat ver bij me vandaan, mijn sub-ikje laat zich niet echt zien. Ik speel verstoppertje voor mijzelf. Maar toch wanneer ik me dan heel eventjes overgeef aan een beginnende roes die ontstaat door wat venijnige tikjes met een cane duik ik met een noodvaart ergens in. Compleet van de wereld raak ik in een paar tellen. Ik ben er wel maar toch ook niet. Ik ben me vaag bewust van wat er gebeurd, het interesseert me niet. Ik geef me over aan die roes die me meesleurt. Langs donkerte, langs licht. Mijn lichaam gloeit daar waar de cane neerkwam, ik voel de hitte die ik uitstraal. Het denken is verdwenen, er is alleen maar zijn en toch..ben ik er niet.
Een vreemde gewaarwording die me op dat moment niet bezighoudt maar die ik kennelijk wel heb opgeslagen en die later naar boven komt. Zoals nu dus.

Ik ga mee in die sneltreinvaart van ervaren en zijn tot ik leeg ben. Emotioneel op. Het enige dat ik nog wil is in bed kruipen en slapen. Probleemloos val ik in een diepe slaap. Wanneer ik wakker word kan ik me alles wel herinneren, ik sta op en begin aan een nieuwe dag, schouderophalend probeer ik een vaag gevoel van 'er-klopt-iets-niet'van me af te schudden. Dat gevoel houdt me al langer bezig en ik kom er niet echt uit wat het is, wat er dan niet klopt, waarom ik zo verander, waarom ik zoveel afstand neem van bdsm. Ik wil me er ook niet mee bezighouden, maar toch...er is wel het verlangen. Het verlangen naar...dat wat ik weken terug voelde, wat ik toen heb ervaren. Die immense rust in mij. Die ben ik kwijt. Er is wel rust, een ander soort rust. Meer een berusting, een loslaten, een schouderophalen, een ' ik-weet'het-niet', heel bewust steek ik mijn kop in het zand. Soms duikt er iets opstandigs op, probeer ik je te prikkelen, af te tasten. Alsof ik wil zeggen..doe dan iets, help me dan. Maar ik weet ook niet goed waarmee, want de deuren staan gesloten. Of toch niet, nee niet echt. Want je hoeft de sub in mij maar aan te spreken en ik reageer wel. Al is het maar door me, ietsje verschrikt soms, terug te trekken in mijzelf. Ik ben een kei geworden in je afwimpelen, in eromheen draaien (was ik altijd al goed in) maar ik weet niet of dit wel is wat ik echt wil, wat mijn subkant wil. De balans lijkt een beetje verdwenen te zijn en ik weet even niet hoe ik die terugvind.

Een ervaring als gister beangstigd me dan ook. Het lijkt alles of niets en een tussenweg is er niet. Het voelt of ik niet goed op mijzelf kan bouwen en vertrouwen. Of ik laat de touwtjes absoluut niet los, of ik laat ze volledig los en neem daarbij ook een stuk afstand van mijn sub-kant en behoeftes.
Vooral dat laatste. Ik negeer mijn behoeftes. Ik verschuil me achter me richten op jouw behoeftes. En of je dat doorhebt weet ik eigenlijk niet, eerder al gaf ik eens aan dat ik me wel eens 'gevangen'voel wanneer ik merk dat er een drempel is ontstaan om te schrijven. Ik schrijf niet meer zo makkelijk als voorheen, ik vraag me telkens af...kan ik dit wel maken, om deze intimiteiten te delen met anderen? Zolang het alleen maar mezelf aanging was dat prima. Eigenlijk is het altijd zo geweest dat het uitgangspunt voor schrijven mijn gevoelswereld, mijn belevingswereld was, waarin eigenlijk nooit een relatie centraal stond. Nu wel, en dat verandert toch iets, tenminste zo voel ik het.

Iets in me wil dat doorbreken, wil een uitweg vinden. Een uitweg voor mijzelf om toch te kunnen schrijven en delen wat mij bezighoudt, zonder jou in verlegenheid te brengen, zonder het beeld te wekken dat er in de D/s dingen niet lekker lopen. Maar terwijl ik dit schrijf denk ik..nou en wat dan nog? Elke D/s relatie kent zijn ups en downs, zijn toppen en dalen. Waar ik altijd schreef over mijn gevoelswereld zou ik dat nu toch nog steeds moeten kunnen blijven doen. Zonder me druk te maken om wat ervan gedacht wordt, zonder me af te vragen wat dit betekent voor jou, of er mensen reageren naar jou toe. Schrijven vanuit mijzelf, omdat dat werkt, altijd al heeft gewerkt en ik dat mis. Ook al weet ik dat er moed voor nodig is, nu misshien wel meer dan ooit omdat ik in een nieuwe fase terecht gekomen ben. Voor mij onbekende dingen tegenkom en dan dus ook de behoefte heb daarover na te denken, te schrijven, met anderen te delen.