Weemoed is misschien een betere omschrijving. Ik denk met weemoed terug aan de tijd dat schrijven en voelen een sterke verbintenis hadden met elkaar. Ik wás wat ik schreef.
Toen ik vertelde te stoppen met bdsm kreeg ik van verschillende mensen te horen: "Dat kan helemaal niet, je kunt niet zonder bdsm want jij bént bdsm."

Zelfs mijn partner nam mijn besluit niet aan, het moedigde hem aan mij te leiden. Toen ik losliet nam hij de teugels in handen. Was dat wat er nodig was vraag ik me af.
Moest ik eerst alles loslaten voor hem om zich te realiseren wat ik echt nodig had?

Beleef ik nu weer bdsm? (ik hoor het sommigen denken)
Ja...maar anders. Het klopt niet, het voelt ergens niet goed en dat stemt me verdrietig.
Hoe kan het nou niet goed voelen?
Ik wilde toch ervaren, voelen, opgaan in mijn Zijn?
Nu is die mogelijkheid er, nu zijn die momenten er, en nu voelt het als een leegte. Ik kan mezelf op de één of andere manier niet de ruimte geven om me volledig over te geven. Jawel in die momenten doe ik dat, geef ik mij onvoorwaardelijk. Ik sta dichter bij mezelf, verloochen niets in mijzelf. Ik stap niet over grenzen als ik dat niet wil, er is wat dat betreft wel duidelijkheid gekomen. En toch...het is anders.
Het voelt anders.
Ik beleef het anders.

Het is niet de ervaring die iets in me vasthield, het raakt me niet in mijn gevoel op een inspirerende manier om te schrijven. Om te delen met anderen. En dat versterkt de eenzaamheid die ik voel.

Vanavond heb ik de moed opgebracht om het forum te bezoeken, ik worstel met mezelf als ik dat schrijf. Het forum, ik wil niet zeggen 'mijn forum' want dat doet pijn. Die pijn wil ik eigenlijk voor weglopen. Vanavond ben ik eens niet weggelopen. Ik heb ingelogd, gezien hoeveel nieuwe leden erbij zijn gekomen en ik voelde me een vreemde. Een toeschouwer, nou ja dat klopt, want ik draag inderdaad niets meer bij. Ik maak er geen deel meer vanuit, en dat is mijn eigen keus geweest.
Maar mag het dan geen pijn doen omdat ik ervoor heb gekozen afstand te nemen van mijn forum?

Terwijl ik zoek naar het antwoord op die vraag realiseer ik me dat de pijn niet alleen daarmee te maken heeft, de pijn ligt in het feit dat ik me realiseer dat ik niet meer kan geven zoals ik deed. Dat geven was een essentieel deel van mijn zijn, het was ook een deel van mijn bdsm beleving. Misschien wel een groter deel dat het fysieke ervaren.

Ironisch om alles zo in elkaar te zien vallen.
Om mezelf te beschermen besluit ik een stuk afstand te nemen van de plekken waar ik schrijf, gedachtes deel, praat met anderen, schrijf over wat ik voel en denk. Omdat de confrontatie te groot was met het niet kunnen beleven in praktische zin, de conflicten die dat teweegbracht. Dat bracht me bij de keus te stoppen. Stoppen met bdsm, stoppen met intensief schrijven, stoppen met het beheren van mijn forum.
Dat bracht rust.
In die rust wist mijn partner me te bereiken, wist een stuk praktische invulling terug te brengen.
Met kleine stapjes en veel geduld. Ik had geen energie meer om er tegen in te gaan, waarom zou ik ook. Het was en is zijn goed recht te knokken voor wat we samen willen beleven, ook wanneer ik het niet meer kan opbrengen.

Dus nu is er weer bdsm, zijn er weer momenten waarop we dat beleven samen......

Ja...er is een maar. Eén die ik niet goed kan blootleggen.
Het is een andere manier van beleven, ik mis nog steeds zoveel. Dat stuk in mezelf, dat voelen, in contact staan met mezelf. Er zijn momenten en belevingen die ik me herinner alsof het om een beleving uit het verleden gaat, terwijl het soms maar een paar uur geleden is. Nog steeds ben ik niet terug in dat stukje mij dat vanuit het ervaren en voelen kan schrijven.

En ik mis haar.
Ik mis die vrouw die dat kon, die vrouw die kon en wilde delen met anderen.