Mijn gevoel is mij ver vooruit, ervaren is meer dan beleven. Beleven is meer dan delen, delen is meer dan geven en ontvangen. Het is bijna niet te volgen, het voelt echt alsof een deel van mij in haar beleven verder is dan ik kan bevatten. In het bevatten loop ik er achter aan, wat ook wel iets heeft. Ik zie wat we beleven dan nog eens voorbij komen, op een andere manier dan in het moment zelf. Dan word ik zo volledig opgeslurpt door al die intense gevoelens.

Zelfs op rustige momenten, wanneer we niet samen zijn maar ook wanneer we wel samen zijn maar bewust vast houden aan rust, voel ik van alles gebeuren. We communiceren verbaal en niet verbaal, met afstand en dichtbij. We beminnen fysiek en op een ander niveau. De energie die dan voelbaar is die is zo licht, zo sterk, dat ik huil. Ik ben me er niet eens bewust van, als ik later hoor dat ik heb gelachen en gehuild kan ik het me maar vaag herinneren. Dan begint die wandeling, komt alles nog eens voorbij.

Ik heb gelachen….je liet me genieten van de zoete smaak van de mengeling van genot en pijn.

Ik heb gehuild……ik voelde onze verlangens samensmelten in een explosie van licht en energie en ze was zo puur dat ik alleen nog maar kon huilen.

Ik was vrij…..je gaf me vertrouwen, dat het goed was om te voelen wat ik voelde, dat het veilig was om mee te gaan met de golven, met de explosieve ontladingen.

Jij was vrij….om te geven zoals jij voelde dat goed was, zonder richtlijnen drijvend op gevoel.

Geen moment in ons delen is gelijk aan het andere, ze onderscheiden zich van elkaar in intensiteit. Er zijn wel overeenkomsten en toch zijn ze zo verschillend in hoe we het ervaren, in de manier waarop we onze gevoelens uiten, het delen dat overgaat in samensmelten waarna we synchroon bewegen en onze energie nieuwe vormen aanneemt. Vormen die steeds weer anders zijn, anders van trilling, anders van kleur, anders van vorm, anders voelen.

Het lijkt onmogelijk om dit juist weer te geven in woorden, ik ben me daarbij ook nog eens ervan bewust dat voor veel lezers dit verder gaat dan ze zich een voorstelling van kunnen maken. Het roept misschien wel de vraag op of dit nog wel met bdsm te maken heeft.

Het is ermee verbonden, de wisselwerking tussen mij en Wanderer brengt ons hier en binnen die wisselwerking is de vanzelfsprekendheid aanwezig van de Dom die stuurt en de sub die volgt. Niet zozeer in de beeldvorming zoals je die doorgaans tegenkomt als het gaat om bdsm. We bewegen ons niet op die manier, het stukje D’s tussen ons is zo subtiel, met zo weinig woorden en tools onderstreept maar zo overduidelijk aanwezig voor beide.

Het brengt ons van het ene intense en bijzondere moment naar het andere, de blik in elkaars ogen zien kan dezelfde intensiteit hebben als elkaar aanraken, pijn kan dezelfde intensiteit hebben als een streling en omgekeerd. Uiteindelijk komen we op een punt waar het niet uitmaakt wat er wordt gezegd, niet gezegd, gedaan of niet gedaan. Iedere handeling of het juist weglaten van een handeling brengt ons naar een volgend niveau, terwijl de intensheid van wat we voelen groter en sterker wordt.

Ik heb niet eerder ervaren dat mijn lichaam zich zo veilig voelde dat het eindeloos kon ontladen. Fysieke, emotionele en mentale orgasmes wisselen elkaar af, orgasmes zonder aangeraakt te worden, een simpel woordje kan al genoeg zijn voor de volgende ontlading, een stilte kan leiden tot een heftige ontlading. Het blijft me verwonderen, ik ervaar zo compleet anders dan ik tot nu toe heb gedaan.