..heerlijk na zo'n onrustige/slapeloze nacht als gister.
Weinig verplichtingen, veel tijd voor mezelf.
Lekker beetje surfen, was bij gelezen op diverse fora en toch maar gereageerd op een stukje dat me eerder al tot nadenken had gezet.

Waarom zou je jezelf afvragen of jouw Dominante partner je echt pijn kan doen, zonder gevoel, zonder emotie, zonder doel (in mijn ogen).
Ik zie de toegevoegde waarde niet.
Tuurlijk ik weet wel dat je in je onderdanige gevoelens op een punt kunt belanden waarop je bevestigingen gaat zoeken.

Maar waarom eigenlijk?

In mijn relatie met Sky is dat eigenlijk nog niet voorgekomen. Wanneer ik ergens aan twijfel dan bespreek ik dit met hem, maar hem vragen of hij me echt pijn zou kunnen doen....pijn dus waar je geen genot aan beleeft..ik zou niet weten waarom ik dat zou willen weten.
Sterker nog...als ik wist dat hij het zou kunnen weet ik niet of ik daar wel zo gelukkig mee zou zijn.

Ik las ook ergens een reactie op desbetreffende discussie....alleen een 'Echte' Meester zou dit kunnen. Wat een onzin, in mijn ogen zou een 'Echte' Meester zich niet verlagen om mee te gaan in het spelletje waarin hij wordt verleidt.
Maar dat zijn uitspraken die je beter niet kunt doen, want voor je het weet heb je op zere teentjes getrapt.

Hoe ik er ook over nadenk, ik zie niet wat het toe zou kunnen toevoegen. Stel dat hij inderdaad mij echt pijn zou kunnen doen, nou fijn...dat betekent dus dat hij in staat is emotie en zijn liefde voor mij los te koppelen. Ik heb liever dat hij die helemaal niet loskoppelt want onze beleving heeft juist die unieke waarde vanwege die liefde, vanwege onze emotionele belevingswerelden.

MisTique
19 april 2004