Alsof ik rondzweef in een luchtbel, ik zie alles, ik zie jou, zie jij mij ook?
Kijk je door me heen? Zijn mijn kleuren niet mooi? Ben ik onzichtbaar?
Zou ik echt uit elkaar spatten wanneer je me aanraakt?
Deed je dat maar, dan had ik dat er zelfs voor over.
Dan zou ik stoppen met eindeloos rondzweven in een luchtbel, waar je me niet hoort, waar ik niet bij jou kom. Wil ik dat nu eigenlijk wel? Vraag ik me af...
Heb je enig idee van wat er in mij omgaat, wat ik voel, wat ik denk, wat ik verlang, wat ik mis?
Hoe eenzaam ik me voel, hoe verdrietig ik ben, hoe in de steek gelaten ik me voel?
Mag ik al die dingen wel uitspreken, is het beter te zwijgen?
Raak ik waardevolle dingen kwijt als ik dit allemaal uitspreek?
Als ik gewoon ronduit zou zeggen hoe ik het voel, hoe ik het beleef?

Een D's?
Wat is de essentie van een D's?
Wat is de kern van een bdsm relatie beleven?
Dat is toch meer dan een spelmoment zo nu en dan?
Dat is toch gedachten delen?
Samen praten?
Samen dromen?
Samen stil zijn?
Samen Zijn?

Wanneer waren wij samen?
Hoe kun jij leven zonder samen te zijn?
Voel jij niet het gemis?
Ervaar jij niet een leegte?
Vlamt er in jou geen verlangen?

Ik mis de energie, de energie om je te verleiden, om je uit te dagen, om iets wakker te maken in je. Ik zou dat niet telkens moeten hoeven doen, ik zou niet jou moeten hoeven vertellen dat ik het mis, wat ik nodig heb. Ik heb dat al zo vaak verteld, en telkens zei je het te begrijpen. Zei je er meer te zullen zijn, mij te geven wat ik nodig heb.

Dat moment lijkt buiten handbereik, ik kan je niet bereiken, jij weet niet hoe mij te bereiken en soms...soms vraag ik me af...wil je me nog wel bereiken?
Hoe kan het dat je mij zo laat dwalen, dat je me zo loslaat als ik wil dat je me vasthoudt?
Hoe kan het dat ik iets mis en jij niets merkt?
Hoe kan het...

De antwoorden zwijgen, ze hebben zichzelf al zovele malen herhaald.
Vertrouwen kwijnt in een donker hoekje, tot er niets meer van haar over is.
Een rotsvast vertrouwen in de toekomst?
Toekomst is onzichtbaar geworden, een vaag begrip, iets dat anderen delen, wij niet.
Wij staan stil.

En wat ik ook doe, stil staan lijkt voor jou voldoende te zijn.
Mijn pijn is onzichtbaar geworden voor je.
Mijn verlangens een leeg begrip.
Mijn overgave bijna tot geschiedenis verworden.

In mij schreeuwt een stem wanhopig, zie je dit niet? Voel je dit niet? Waarom laat je dit gebeuren?