In al die jaren dat ik binnen bdsm aan het ontdekken was en daarin verschillende mensen sprak, op websites las en fora bezocht, voelde ik me vaak een vreemde. Ik struikelde regelmatig over regeltjes, over structuren en procedures. Al snel vertaalde ik het voor mezelf als een te hoog gehalte 'zo hoort het'.
Want hoe kan er nu een 'zo hoort het' zijn als het gaat om beleven en ervaren, dat doe je toch vanuit je eigen gevoel en belevingswereld. Ik heb dat nooit kunnen koppelen aan regels en structuur. In mijn onervarenheid en onwetendheid liet ik me nogal eens leiden door degenen met ervaring, liet ik me aanleunen wat 'goed voor mij' zou zijn en volgde minder mijn eigen gevoel. Als ik ernaar kijk met wat ik nu in mezelf ervaar dan weet ik dat mijn gevoel van 'iets missen' klopte. Ik kon echter nooit aangeven wat ik miste, ik heb alle kanten op gezocht, me voor diverse dingen opengesteld die soms ver voorbij mijn grenzen gingen. Ik heb gelezen en gezocht naar informatie die zou aansluiten op wat ik maar niet kon verwoorden, en al die tijd was het er al. Had ik notabene mijn weblog de essentie meegegeven: het Zijn in jezelf toelaten.

Kun je je zijn toelaten binnen een structuur? Binnen een netwerk van regels? Waarschijnlijk kunnen veel mensen dat wel, althans die indruk krijg ik als ik lees hoe anderen in hun bdsm beleving staam. Voor mij werkt het niet.
Hoe meer regels en structuur des te sterker werd mijn gevoel dat het niet klopte. Hoe meer er werd verwacht van me des te minder kon ik geven want het voelde dan alsof ik niet vanuit mijzelf kon geven. Ik zie geen uitdagingen in worden zoals de ander me graag wil zien, ik ervaar geen geven in het vervullen van  opdrachten, nou ja...:-)) op enkele uitzonderingen na dan die werden gebracht als verzoek. Maar daar lag de nadruk al veel meer op de vrijheid van het geven en werd het geven gekoesterd, niet als een vanzelfsprekendheid aanvaard ómdat ik sub ben.

Wat ik nu ook veel beter begrijp zijn de conflicten tussen mij en menig Dom, zowel binnen spelmomenten/relaties als in gesprekken met bevriende Dominanten. Mijn pogingen om duidelijk te maken dat ik vastliep werden gezien als tegendraads, als rellen soms. Het is zelfs voorgekomen dat er stellig verkondigd werd dat ik niet echt onderdanig zou zijn, of niet genoeg sub. Gelukkig heb ik me nooit door dat soort (bijna intimiderende) opmerkingen laten raken, ze zeiden meer over de persoon die het zei dan over mij.

En nu...nu sla ik een nieuwe weg in. Dicht bij mezelf, ik kan ervaren vanuit de veelzijdigheid van mijn persoontje en de diversiteit daarvan wordt gewaardeerd. Sterker nog, het wordt aangemoedigd dat ik mezelf ben met en in die veelzijdigheid. Er was al een stuk (zelf)vertrouwen hersteld in de korte D's die ik hiervoor had, er was daar ook al een fundament gelegd waarop nu verder kan worden gebouwd.
Het stelt me in staat te ervaren zonder gebonden te zijn aan regels of patronen. Ze zijn er simpelweg niet en het voelt heerlijk, bevrijdend zelfs. De sub in mij hoeft niet te worden bevestigd, evenmin de Dom in mijn partner. Ons beleven hoeft niet te worden benadrukt met kaders, niet met tools, niet met woorden. Het is er zoals het er is, en juist dát voelt goed.