Eindelijk heb ik dan de moed verzameld om te kijken naar wat er over is van wat ons bond. De symboliek in sommige dingen was groot. De confrontatie is pijnlijk. Zodra mijn handen de halsband pakken stromen de tranen over mijn wangen. Niet eerder had ik een halsband gedragen, te pijnlijk waren de herinneringen aan handen die om mijn nek sloten. Ironie viert hoogtij. Dankzij mijn vertrouwen destijds in jou overwon ik dat gevoel in mijzelf, dat gevoel dat wat er ook maar mijn nek omsloot verstikktend was. Het was mijn initiatief om een halsbandje uit te kiezen, een dun zwart leren bandje met een zilverkleurig oog.
De symbolische waarde was groot, ze vertelde over wat ik had overwonnen en mijn overgave aan jou.

De pijn die ik voel wanneer ik het bandje door mijn handen laat glippen is onbeschrijflijk, te heftig voor het moment. Ik laat haar uit mijn handen glippen en zie de overeenkomst in wat er is ontglipt.
De gedachte aan boeien waarmee je me bond, ik kan het niet verdragen. Zonder ernaar te kijken stop ik ze weg. Slechts die dingen hou ik die me niet verbinden met jou. Ik kan en wil niets meer bewaren dat gekoppeld is aan zoveel pijn en verdriet.

Als laatste pak ik de halsband opnieuw op, het begon en eindigde met haar. Ik droeg haar voor jou, durfde haar te dragen omdat jij me had geholpen door die angst heen te gaan. Nu kan ik de gedachte aan een zware ketting om mijn hals niet eens meer verdragen, laat staan dat ik me kan voorstellen ooit nog een bandje als deze om mijn hals te dragen. De laatste herinnering die ik heb, en probeer los te laten, zijn niet het liefdevol vastmaken van dit bandje om mjin hals, maar de woede voelbaar in je handen. Zij achtervolgt me, laat me midden in de nacht badend van het zweet wakker worden.

Het verstikkende gevoel is soms urenlang aanwezig is, zonder dat er iets zichtbaar is. Alsof je handen onzichtbaar nog steeds vastgrijpen. Het gevoel van niet vrij kunnen ademen plaatst me in een strijd met mezelf, ik ben diverse keren op een dag bezig haar te overwinnen. Het zijn niet alleen emoties die me verstikken, het is niet alleen een brok in mijn keel van pijn en verdriet. Het zijn de sporen die je achterliet...en waarmee je me de herinnering aan al het mooie ontnam.

Dus pak ik alle tastbare herinneringen en laat ze verdwijnen. Misschien kan ik dan beginnen om verder los te laten.