Loslaten is een sleutelwoord, ik kan het breed inzetten:

Loslaten van de pijnlijke herinneringen
Loslaten van de strijd een nieuwe weg te vinden
Loslaten van de pijn
Loslaten van sommige pogingen om los te laten

Loslaten is soms ook afscheid nemen. Ik nam afscheid van een goede vriend, een Dominant met wie ik nog maar net op weg was om stukjes vertrouwen terug te winnen. Om zelfvertrouwen op te bouwen, om de sub in mij weer te durven tonen. Ondanks dat wat we deelden niet lang genoeg is geweest om veel vruchten te plukken koester ik wat we hebben gedeeld. De sub in mij voelde zich volledig veilig bij hem, ze kon dicht bij zichzelf blijven en toch de overgave ervaren waar ze behoefte aan had. Ze liep niet tegen de grenzen op waarin ze de jaren daarvoor zo vaak verstrikt was geraakt. Heel voorzichtig werden er weer steentjes herstelt in het fundament dat was weggeslagen in haar.Ze danste weer en hij leidde haar. Alleen al daarom zal ik altijd een bijzonder plekje voelen voor hem.

We hebben losgelaten, ontwikkelingen in beide levens die maakten dat er keuzes werden gemaakt, zijn keus om bdsm volledig los te laten en daarmee ook onze vriendschap. Mijn keus om los te laten omdat er ergens anders een deur was opengewaaid. Een vriendschap aan het transformeren is naar een nieuwe vorm en ik iemand ben die zich slechts kan, en wil, geven aan één persoon. Dus de keus voor mij was logisch, zeker nu ik weer dichtbij mezelf ben gekomen. Neemt niet weg dat afscheid nemen emotioneel en moeilijk was, er nu een gemis is. Het dagelijkse contact, de mailtjes, een woordje tussendoor, chats in de avond en nachtelijke uurtjes. Het missen van een vriend waarvan ik hoop dat hij balans gaat vinden in zijn eigen leventje en daar rust, liefde en warmte zal ervaren.

Daar waar ik mij kan openstellen voor de nieuwe weg die voor me ligt heeft de sub in mij nog drempelvrees. Ze heeft tijd nodig om haar verdriet te plaatsen om het missen van de D die haar zoveel heeft teruggegeven. Ze mist het vertrouwen en de vanzelfsprekendheid van hun contact. Daar waar ik me veilig voel in de nieuwe situatie heeft zij meer tijd en ruimte nodig. En gelukkig krijgt ze die, durft ze die ook te nemen. Voelt ze soms wel een intens sterk verlangen om zich te geven, om de overgave te ervaren, om zich te laten leiden, maar ze blijftt nog even in het stukje waar ze zich heeft teruggetrokken. Soms laat ze zich even zien en ik weet...die kleine momentjes zijn goed. Er wordt niet verwacht dat ze grotere stappen neemt dan ze aan kan. Ze kan dicht bij zichzelf blijven, net als ik.