Zo voelt het, alsof het lijntje dat ons verbond ineens is doorgeknipt. Ik voel me verloren, ik was al af en toe aan het dwalen maar mijn dwaaltochten brachten me altijd terug bij jou. Er was altijd de zekerheid van jou. Mijn vertrouwen in jou rotsvast.
Nooit zou je me, bewust, pijn doen. Mijn gevoel was waar je je op richtte.
Mooie woorden die in het aanzicht van fel daglicht verschrompelen. Weg vertrouwen, weg overtuiging en zekerheid dat ik op jou kan bouwen. Dat je er voor me bent, dat je me geen pijn zult doen.
In één avond ben ik mijn Dominant en beste vriendin kwijt geraakt, en waarom?
Voor een moment van ondoordachtheid? Voor een moment van lust?
Voor een moment van te sterke verlangens?
En die van mij dan?
Mijn gevoelens?
Mijn verlangens?
Mijn behoeftes?

Het waarom ebt langzaam weg maar de wond is scherp. Hoe kan ik me ooit aan jou overgeven zonder het beeld kwijt te raken, haar te zien zitten zoals je mij graag zag zitten,het geluid van leer dat neerkomt op een huid, niet de mijne.
De wetenschap dat je haar aangeraakt hebt zoals je mij aanraakte.
Hoe kan ik ooit het vertrouwen terugvinden? Jou aankijken zonder al die pijnlijke gedachtes die door mijn hoofd spoken.

Na twee dagen ben ik voor het eerst in staat om te huilen, een eenzame traan maar toch..het is een eerste uiting van emotie daar waar er twee dagen alleen maar verbijstering was.

Hoe ik dit ooit moet gaan verwerken weet ik niet, de pijn is te heftig, ik voel me verraden. Bdsm zoals wij het samen beleefden was voor mij een waardevol en bijzonder iets, het was uniek. Hoe kun je iets unieks met een ander delen? Wat is dan nog de waarde van mijn overgave?