Leeg in het zijn
Soms mis ik de warmte....van het geven. Ik deel graag, ik geef graag. Mijn weblog, mijn site, mijn forum...ze sluiten allemaal hierop aan. Soms hoor ik dat men mij benijdt, want kennelijk ben je een mooi persoon als je zoveel kunt geven, als je altijd kunt geven, zelfs als je bijna leeg bent van binnen en ervan overtuigd dat er niets meer is om te geven. Zelfs dan nog...maar niemand hoort de echo die eenzaamheid terugkaatst.
Ik voel me eenzaam in het delen, mag je zoiets zeggen? Kun je zoiets zeggen zonder dat het kwetsend is.
Het delen is toch het verlengde van mij, het eenzaam voelen ligt besloten in wat ik geef. Dus de spiegel grijnst naar mij en ik hoor een smalend gefluister. Als je je eenzaam voelt in het delen, dan geef je teveel van jezelf, zegt de fluisterende stem. Zij begrijpt niet dat geven voor leven is. Als ik niet kan geven dan voel ik me van binnen doodgaan, als ik niet kan delen dan wordt de inspiratie in mij niet gevoedt, als ik niet de voeding kan vinden die leidt tot inspiratie dan kan ik niet delen en dan....dan voel ik me eenzaam en verdrietig.
Dan dwaal ik langs mijn eigen woorden, reis langs de mooie werelden van anderen, ik lees hun verhalen, ik proef een stukje van hun levens en ik voel me plotseling een vreemde.
Alsof ik in een wereld kijk waar ik zelf deel van uit maak zonder er te zijn....
Ja...ik ben er.
Zonder delen is er geen zijn, voor mij.
Het lege zijn heeft een wrange smaak, ze is niet weg te spoelen. Ze laat me voortdurend merken....het Zijn is leeg.
MisTique
28 september 2005