Woorden fladderen door mijn hoofd, emoties dansen een eigen weg.
Soms volg ik ze, vaak niet.
Soms voel ik me één met het duiveltje, heel soms voel ik me een met het kleine meisje maar ik voel wel haar pijn. Die heb ik altijd al gevoeld, ze verscheen soms in mijn dromen in tijden dat ik niet in staat was me open te stellen voor mijn gevoel. Ze liet zich buiten de dromen zelden zien maar er zijn wel momenten geweest dat ik haar bijna kon zien, zittend op de grond, in een hoekje weggekropen. Haar knieen opgetrokken, armen eromheen. Haar lange haren die haar ogen verbergen, ogen die zoveel pijn uitstralen.
Het is bijna niet te geloven dat het duiveltje en zij niet alleen naast elkaar maar ook met elkaar kunnen bestaan. Duiveltje heeft een lange strijd gestreden om haar toe te laten, pas toen ze zich de woorden herinnerde...van iemand die zei...geef mij je pijn en ga jij door...toen realiseerde ze zich dat ooit, lang geleden, het kleine meisje en zij één waren.

Ze was boos, want verdriet kent ze niet. Ze was boos en voelde zich in de steek gelaten. Ze dacht dat zij de pijn had meegenomen maar gaandeweg ging ze zich realiseren dat zij slechts een deel van de pijn droeg, dat er met haar meer waren en dat ze allen een stukje van de pijn droegen. Maar geen van allen hadden ze wat het kleine meisje wel had.....haar dromen, een onschuld, maar vooral...kwetsbaarheid en de moed die te tonen.
Na jaren kwam het duiveltje op een punt waarop ze leerde luisteren naar de woorden van het kleine meisje, die niet vaak iets zei en meestal alleen maar met grote ogen haar aankeek. Ogen waarin je alles kon lezen, die zowel een spiegel waren waarin je je eigen pijn terug zag als een deur naar iets diepers. Gaandeweg leerde ze iets van het kleine meisje, en gaandeweg kwam er ook meer rust. Heel soms liet ze het meisje haar gang gaan en trok zij zich even terug, altijd maar voor kort want ze was het niet gewend. Ze was gewend om nodig te zijn. Zij was de sterke benen, zij was het schild, zij was de muur. Haar cynisme hield iedereen weg bij het kleine meisje zodat deze nooit meer pijn gedaan kon worden, dacht ze.
Zonder zich te realiseren dat door de eenzaamheid het kleine meisje nog meer pijn voelde.
Soms stond het meisje ineens voor haar, proefde ze haar tranen. Voelde ze de onuitgesproken vragen. Waarom?
Waarom mag ik er niet zijn? Waarom mag ik me niet uiten? Waarom mag ik mijn kwetsbaarheid niet tonen?
En na jaren wist ze geen antwoord meer te geven op al die vragen, ze was de antwoorden kwijtgeraakt. De overtuiging dat haar weg de goede was die was ze verloren. Het vertrouwen dat alleen zij de juiste weg kon kiezen. De zekerheid dat er nooit meer pijn zou zijn.
Het klopte niet, en die wetenschap en pijn brak het duiveltje.

Het kleine meisje zag dit, ze stond op en liep naar het duiveltje toe. Ze stak haar kleine handje uit, vol tranen keek het duivelinnetje haar aan en realiseerde zich....ze was niet altijd de sterkste. Ze kon niet altijd de sterkste zijn. Ze was niet alleen, ze kon niet bestaan zonder het kleine meisje. Net zo min als deze zonder haar kon.
Ze waren één, al leek het vaak anders.