Koud in mij
Vraag ik teveel wanneer ik wens dat ik je niet zou hoeven vragen, niet zou hoeven smeken,
wanneer je zomaar zou geven waar ik naar verlang?
Is het een illusie te denken dat je ongevraagd zou kunnen geven wat ik nodig heb?
Wat maakt het verschil dat jij verwachten mag dat ik jou geef wat jij van mij verlangt, zonder het te hebben uitgesproken en ik zelfs na mijn verlangens te hebben uitgesproken met mijn verlangens achterblijf?
Wat is de waarde van mijn overgave als ze slechts zichzelf mag en kan laten zien op die zeldzame momenten dat jij haar wil zien?
Hoe kun je van mij verwachten dat ik me openstel en mezelf geef als jouw eigen geven is gekoppeld aan jouw behoeftes en niet een antwoord is op mijn verlangens?
Misschien beleef ik het anders, ervaar ik het anders, verwacht ik iets anders. Ik heb het mogelijke en het onmogelijke gedaan en geprobeerd om te kunnen geven, om dat stukje van mijzelf te kunnen uiten bij jou. En nog steeds er zijn die momenten van eenzaamheid, die momenten waarin een koude hand zich om mijn hart sluit en me toesist dat mijn geven nu niet gewenst is. Dat mijn overgave nu een last is. Ze is je teveel, je kan nu niets met haar, je kan nu niets met mij.
Van mij wordt opnieuw verwacht dat ik me geduldig opstel, dat ik afwacht, dat ik mijn behoeftes opzij zet. Wacht op weer een nieuw moment, een volgend moment waarin mijn overgave beter uitkomt. Je haar wel verwelkomt, haar omhelst, haar geeft.
Kon ik je maar laten voelen, al was het maar een glimp, van de pijn in mij. Omdat je zo gemakkelijk over dat ene wezenlijke deel van mij heen stapt.
Geen tijd, de verkeerde tijd, te weinig tijd, niet het juiste moment.
Alles dat ik je geven zou, geven wil, is gebonden aan de beperking. De beperking die wordt opgelegd door de mate waarin jij jezelf kunt en wilt openstellen voor wat ik je geven wil.
Telkens opnieuw zie ik mogelijkheden weggglippen, tijdstippen voorbij gaan, momenten passeren en ik ben niet bij machte er ook maar iets aan te doen.
Gevangen in een illusie, de illusie van een bdsm relatie waarin ik afhankelijk ben van jou. Of en hoe jij met mijn verlangens omgaat, of jij die kunt beantwoorden, of je ze wilt beantwoorden, of je ze gaat beantwoorden. Of je de uitgestoken hand aanpakt, de smekende blik herkent, de gefluisterde woorden hoort, of de duidelijk uitgesproken behoefte je aanzet tot daadkracht.
De ultieme D's waarschijnlijk, maar niet vol te houden. Hier ga ik aan kapot.
MisTique
4 december 2005