Balans vinden is soms als koorddansen, jaren geleden sprong ik regelmatig van het koord af en dook eronder door. Nu heeft de dans me in haar grip, ik laat haar sturen. Ik laat me door haar leiden. Ze heeft haar eigen ritme, ze laat zich door niemand storen en ze past haar dans ook niet aan en toch kan ze samen dansen. Weet Wanderer haar nieuwe tonen te geven die ze glimlachend aanneemt en moeiteloos mee kan nemen in haar eigen dans.
Die dans leidt ook langs herinneringen en dan heel soms is er even geen dans meer, trekt ze zich terug, diep terug.

Afgelopen week was zo’n moment. Dromen hadden stukjes verleden naar boven gehaald, ik ben een moeilijke prater als het om oud zeer gaat, voor ik de stap zet om erover te beginnen ben ik al een paar uur of soms dagen verder. Als er iets is dat Wanderer en ik hebben afgesproken dan is het wel dat ik altijd op mijn grenzen let en dicht bij mezelf blijf. Dat betekent dat wat vandaag kan morgen misschien wel totaal niet kan, het vraagt om begrip en acceptatie. Van beide kanten. Misschien heb ik daar nog het meeste moeite mee. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat een droom zoveel los kan maken dat ik ineens me niet meer prettig kan voelen in aanrakingen die me een dag eerder nog konden laten dansen. We komen in zo’n moment niet eens aan die dans toe want ik heb me dan al teruggetrokken in mijzelf, met moeite kon ik aangeven dat ik het niet kon en, misschien nog wel belangrijker om voor mezelf toe te geven, ook niet wilde. Dit klinkt misschien heel raar maar gewoon tegen elkaar aanliggen zonder aangeraakt te worden was eigenlijk al de grens. Ik was ’s morgens met mijn kinderen mee opgestaan, als zij naar school waren hadden wij een ochtend voor ons zelf. Ik weet en voel dat Wanderer niets anders van mij vraagt en verlangt dan dat ik iedere keer weer kijk naar hoe het voor mij voelt. Met een dubbel gevoel ging ik naar de slaapkamer om hem wakker te maken met koffie, nu begrijp ik het dubbele gevoel zoveel beter dan in dat moment zelf. De droom had verleden al heel sterk teruggehaald, ik had moeite om herinneringen aan verleden en de gevoelens die dat had losgemaakt in mij te scheiden van de realiteit van nu. Ik kon me niet losmaken van mijn gevoel, ik was verdrietig en ook het oud zeer kwam naar boven. Het lukte me wel om bij Wanderer in bed te kruipen, op dat moment overviel me een gevoel van onrust. Wat als ik niet kon aangeven dat ik niets meer wilde dan samen koffie drinken en praten? Los van het feit dat we elkaar heel goed aanvoelen en meestal al weten hoe de ander zich voelt voor deze dat heeft gezegd, was het voor mij belangrijk dat ik zelf kon aangeven hoe ik me voelde. Ik denk dat de overwinning van dat moment was. Ik was in staat om toe te geven dat ik van slag was, door de droom, door het oude zeer. Het was of ik ineens de impact zag van dingen die tegen me gezegd waren, dingen die me geraakt hadden.
Ik heb niets met vernedering, en woorden als sletje, teefje, of nog erger, teef, ze winden me niet op. Ze doen alleen maar pijn. Het was wel gezegd, niet één keer maar meerdere keren. Het was en werd gezegd ondanks dat ik had laten weten wat die woorden met me deden. Misschien heeft het laten weten wat het met me deed wel gezorgd voor een extra trigger waarmee het nog vaker terugkwam. Er op het laatst geen spelmoment of vrijpartij was waarin het niet werd gezegd. Dus was er telkens de vernedering. Geen vernedering zoals die tussen twee mensen kan plaatsvinden die vanuit een basis van gelijkwaardigheid genieten van vernederen en vernederd worden (ook al heb ik er niets mee ik weet dat het door velen die met bdsm bezig zijn wel spannend en opwindend wordt gevonden) , maar echte vernedering. Ik was daarin niet meer de partner met wie ook bdsm gedeeld werd, ik was in de belevingswereld van die ander wat er werd gezegd. Die impact daar heb ik me nog steeds niet helemaal van los kunnen maken. Ik weet dat ik het niet ben, ik weet dat ik niet kick op die woorden, ik weet dat ze me pijn gedaan hebben, ik weet dat die wonden nog niet genezen zijn en ik heb enorm veel moeite met die impact.

Die impact heeft me al dagen in zijn greep en ik slinger heen en weer tussen de goede manieren vinden om ermee om te gaan en te verwerken en niet terug te vallen in de oude, en ergens ook veilige, patronen. Ik ben geneigd om dit te negeren, om het af te doen als onzin, als iets dat wel meevalt en waar ik overheen moet stappen. Maar de impact laat niet zomaar over zich heen stappen, die blijft me vertellen dat ik diep geraakt en gekwetst ben. Dat het wonden gemaakt heeft die dieper zijn dat ik wil zien. Het laat me ook zien dat ik nu een kans heb om anders ermee om te gaan, om niet terug te vallen in mijn oude patronen. In negeren en opzij zetten van mijn gevoelens, in afstand nemen en wachten tot het over gaat. Tot het rotgevoel, de pijn en het verdriet weg zijn. Dit keer doe ik het niet, ik ga niet mee in het oude patroon. Ik zoek een nieuwe weg, en dan ineens op een moment dat ik het totaal niet verwacht, op een moment dat de impact me in zijn greep heeft. Breekt ineens even de zon door, kijk ik Wanderer in zijn ogen en plaag hem, voel die andere kant in mij en haar verlangens. Even goed is ze snel weer weg, maar ze was er…ze liet zich even zien.
En dan weet ik, deze weg is dan wel onbekend voor me, maar het is een goede weg.
Al is het eng omdat ik nu ver voor de grenzen blijf en mijn patroon me altijd over de grens wist te jagen, ik daar zoveel beter mee om kan gaan omdat dat bekend en vertrouwd is. Kijken naar mijn eigen gevoel en daar niet aan voorbij gaan is nieuw, het sluit dan wel heel mooi aan op de titel van mijn weblog, de praktische invulling is er één waar ik nog op aan het oefenen ben.