Zo vaak dacht en schreef ik erover, zo vaak heb ik gedácht dat ik in mijn beleving dichtbij mezelf was gebleven, soms dicht bij mijzelf gekomen. De laatste tijd schijnt er een licht dat me laat zien dat ik dacht te weten dicht bij mijzelf te zijn geweest, dat denken werd overgenomen door het voelen en vervolgens dacht ik te weten dat ik in mijn belevingen dicht bij mijzelf was. Nu ik het kan spiegelen aan nieuwe belevingen komen er andere inzichten. Ik probeerde, misschien te krampachtig, dicht bij mijzelf te blijven.
De enige manier waarop ik dat, in de laatste maanden van de relatie, nog kon was door steeds meer af te schermen en af te bakenen. Delen van mij die zich niet meer openstelden, te veel en te vaak gekwetst, te lang gevochten en gegeven zonder iets terug te krijgen.
Ook in het geven kon ik niet meer, ik was ervan overtuigd dat ik niet meer terug zou kunnen naar een stuk onbevangenheid in mijzelf, naar openstellen zonder vast te houden aan verleden.
Iets dat me door de jaren heen altijd veel gebracht heeft, ik geef toe het zal ook meegespeeld hebben in de negatieve dingen die ik tegenkwam maar loslaten van het oude maakt dat je onbevangen staat tegenover de nieuwe dingen die leven je brengt. En ook de nieuwe dingen die je tegenkomt in jezelf, dat is iets dat ik de laatste tijd bij mezelf zie gebeuren.
Ik laat angst los, ik vertel mezelf niet dat ik bang ben om weer te vertrouwen want dat is een feit en onnodig te herhalen, ik accepteer dat ze er zijn. De angst me weer open te stellen, om weer te vertrouwen, om te geven en vooral ook om me weer over te geven.
De grootste angst daarin ligt bij mijzelf, het is niet de ander die ik niet vertrouw, het is bang zijn voor wat er meekomt wanneer de delen die niet meer afgeschermd zijn zich openstellen.

Er zijn geen muren meer, ik ben dichtbij mezelf, dichter dan ooit. Ik heb alles afgebroken tot er een braakliggend terrein is, waar de wonden echt nog wel zichtbaar zijn, en ik wandel daar rond zonder angst.
Want ik weet, dit is goed zo. Al die stukjes die ik afschermde, al die muurtjes, ze waren bedoelt om me te beschermen tegen 'de buitenwereld' maar ze verhinderden ook om dicht bij mezelf te kunnen zijn.
Nu voel en ervaar ik vanuit een allesomvattend iets, ik laat alles zien, jij mag alles zien omdat ik voel dat het goed is. Ik durf weer op dat gevoel te vertrouwen, ik zie de processen die zich voltrekken.
Bij jou en bij mij, de muren die verdwijnen, de braakliggende terreinen die zichtbaar worden en waar we over en weer zeggen tegen elkaar...wandel maar, kijk maar, voel en zie.
Beide laten we onszelf zien, beide blijven we dichtbij onszelf, en wat we dan delen is zo vreselijk puur dat het overweldigend is. Zo anders dat het stil maakt, zo mooi dat het energie laat stromen, van jou naar mij, van mij naar jou. Het loopt over in elkaar en we vormen een nieuwe energie, een energie waarbinnen ook onze individuele energie stroomt.
We communiceren op diverse niveau's, het maakt soms niet eens verschil of we bij elkaar zijn of niet want de gesprekken stoppen niet. We voelen elkaar los van tijd en afstand, we horen elkaar zonder woorden, we weten elkaar zonder denken, we delen....in zoveel opzichten en op zoveel manieren dat het niet te verwoorden is.

En binnen dat allesomvattende.....is er de sub die zich opent, is er de Dom die zich opent, en ook zij blijven dicht bij zichzelf.
Kleine stapjes en ieder stapje zo mooi, zo bijzonder.